Quiz o książce Drużyna Pierścienia

Co zawiera książka Drużyna Pierścienia

Drużyna Pierścienia, wydana w 1954 roku, to pierwszy z trzech tomów Władcy Pierścieni. Zaczyna się od prologu o hobbitach, a potem opowiada dwie z sześciu ksiąg dzieła: Księgę I, dwanaście rozdziałów prowadzących Froda z Bag End do Rivendell, oraz Księgę II, dziesięć rozdziałów prowadzących Drużynę z Rivendell nad brzeg Wielkiej Rzeki.

Prolog łatwo pominąć, a warto go przeczytać. Opisuje, jacy są hobbici, jak rządzi się Shire, skąd wzięło się ziele fajkowe i jak Bilbo znalazł Pierścień — łącznie z uwagą, że pierwsza relacja Bilba z gry w zagadki nie była prawdziwa. Czyta się go jak wstęp historyka, a właśnie taki efekt chciał osiągnąć Tolkien.

Tom kończy się nad Parth Galen rozpadem Drużyny i przeprawą Froda i Sama na drugi brzeg rzeki. Śmierci Boromira, słynnej sceny z filmu, nie ma w tej książce: otwiera ona Dwie wieże.

Długa droga z Shire

Największa różnica między książką a filmem to czas. W filmie Frodo zdaje się wyruszać wkrótce po przyjęciu Bilba. W książce Gandalf odchodzi na lata poszukiwań, a Frodo wyrusza dopiero siedemnaście lat później, gdy Gandalf wraca z prawdą o Pierścieniu i jego napisie.

Podróż, która następuje, jest wolniejsza i dziwniejsza niż filmowy pościg. Hobbici udają, że Frodo przeprowadza się do Ustroni w Bucklandii, Fredegar Bolger zostaje tam jako przynęta, a wędrowcy przecinają Stary Las, by uniknąć Czarnych Jeźdźców. Ta trasa prowadzi ich do Starego Wierzby, Toma Bombadila i Złotej Jagody oraz na Kurhany, gdzie upiór Kurhanów omal ich nie porywa, a Tom ratuje ich po raz drugi.

Tych rozdziałów nie ma w filmie, ale w książce mają znaczenie. Ostrza z kurhanu, które zabierają hobbici, okazują się ważne znacznie później, a Pierścień nie ma żadnej władzy nad Bombadilem — tę zagadkę omawia Rada u Elronda, dochodząc do wniosku, że Bombadil nie przechowałby go bezpiecznie.

Elficki w pierwszym tomie

Drużyna Pierścienia zawiera więcej elfickiego niż jakakolwiek inna część opowieści, a większość wypowiadają inne postacie, niż spodziewają się widzowie filmu. W Woody End to Frodo, a nie elf, wita Gildora słowami Elen síla lúmenn’ omentielvo — gwiazda świeci nad godziną naszego spotkania — a orszak Gildora śpiewa hymn A Elbereth Gilthoniel. Na drodze do Rivendell Glorfindel wita Aragorna słowami mae govannen i ponagla konia okrzykiem Noro lim, Asfaloth.

Elficki pojawia się też w najgorszym momencie Księgi I. Na Wichrowym Czubie, gdy uderza Król-Czarnoksiężnik, Frodo woła po elficku do Elbereth, a Aragorn mówi później, że to imię zraniło Jeźdźca bardziej niż ostrze Froda. Tolkien używa imienia królowej gwiazd jak swego rodzaju broni, co szerzej omawia nasz artykuł o tym, co znaczy Elbereth.

Przy bramie Morii Gandalf odczytuje napis w sindarinie i w końcu mówi mellon, przyjaciel. W Lothlórien Galadriela śpiewa Namárië, lament w quenyi, gdy Drużyna odpływa. Nasz przewodnik po elfickich zwrotach w Drużynie Pierścienia omawia każdą linijkę, a tekst o tym, co znaczy mellon, wyjaśnia, dlaczego hasło zadziałało.

Jeśli chcesz pójść dalej niż rozpoznawanie tych zwrotów, możesz uczyć się elfickiego w krótkich lekcjach quenyi i sindarinu albo spróbować pisać własne zdania z pomocą tłumacza elfickiego.

Moria i Lothlórien w książce

Księga II prowadzi od ciemności do światła. W Morii Drużyna odnajduje Komnatę Mazarbul i Księgę Mazarbul, kronikę nieudanej kolonii Balina, zanim bębny pognają ją ku Mostowi Khazad-dûm. Tam Gandalf spada w otchłań razem z Balrogiem, a reszta wydostaje się na otwartą przestrzeń bez niego.

Zaraz potem przychodzi Lothlórien, które Tolkien czyni miejscem odpoczynku i żałoby. Drużyna zostaje tam na tyle długo, by opłakać Gandalfa, Frodo i Sam zaglądają do Zwierciadła Galadrieli, a Frodo ofiarowuje jej Pierścień, którego ona odmawia. Gdy odchodzą, każdy otrzymuje dar wybrany specjalnie dla niego, od flakonika z gwiezdnym światłem dla Froda po pudełeczko ziemi dla Sama — dar, którego pełne znaczenie widać dopiero na końcu opowieści. Nasz przewodnik po Lothlórien opisuje Złoty Las dokładniej.

Czytanie książki po obejrzeniu filmu

Wielu czytelników sięga po książkę po filmie z 2001 roku i na początku może ona wydawać się powolna. Tempo rośnie, gdy hobbici opuszczają Bree, a druga połowa, od Rady u Elronda, kształtem przypomina to, co pokazuje film. Sama Rada to jeden z najdłuższych rozdziałów książki i podaje dużą część historii, którą film tylko sugeruje.

W książce Rada to długa wymiana relacji. Glóin, ojciec Gimlego, opowiada o posłańcu z Mordoru, który wypytywał krasnoludy o hobbitów; Boromir opisuje sen, który wysłał go na północ; Bilbo opowiada własną historię Pierścienia; a Gandalf relacjonuje, jak Saruman więził go na szczycie Orthanku, dopóki nie zabrał go orzeł. Razem zamieniają wyprawę w naradę wolnych ludów.

Warto czytać wyjaśnienia w tym quizie jako przewodnik po różnicach. Glorfindel zamiast Arweny, Merry zamiast Froda przy bramie, siedemnaście lat zamiast kilku dni: żadna z tych rzeczy nie jest błędem filmu, to po prostu inne wybory, a znajomość wersji książkowej wzbogaca obie.