Jak zbudować pierwsze zdanie po elficku: szyk wyrazów i struktura

Większość treści o elfickim w sieci od razu przeskakuje do listy zwrotów. Ten tekst nie, bo lista zwrotów nie nauczy cię budować następnego zdania samodzielnie — a własne zdanie, nawet krótkie, to właśnie prawdziwa umiejętność. Tolkien nie zostawił podręcznika gramatyki quenyi ani sindarinu; zostawił wiersze, inskrypcje, garść listów wyjaśniających konkretne formy oraz dziesięciolecia esejów językoznawczych wydanych pośmiertnie w czasopismach takich jak Parma Eldalamberon i Vinyar Tengwar. Wszystko, co wiemy o szyku wyrazów w elfickim, pochodzi z uważnej lektury tych źródeł i uczciwego przyznania się do luk.

Ten przewodnik pokazuje, co te źródła naprawdę mówią o szyku podmiot–orzeczenie–dopełnienie, gdzie elficki od niego odbiega, jak łączą się przymiotniki i rzeczowniki, dlaczego prawie nie ma słowa „jest” i jak zbudować sześć prawdziwych zdań z poświadczonego słownictwa — łącznie z rozbiorem trzech najsłynniejszych elfickich linijek, jakie Tolkien kiedykolwiek napisał.

Szybka odpowiedź: Quenya i sindarin w zwykłych twierdzeniach domyślnie stosują szyk podmiot–orzeczenie–dopełnienie, jak w Elen síla („Gwiazda świeci”), ale poświadczone linijki Tolkiena często stawiają czasownik lub dopełnienie na początku dla podkreślenia, pozdrowienia albo efektu poetyckiego — sindarińskie pozdrowienia takie jak Mae govannen zaczynają się od czasownika, a Im Narvi („Ja [jestem] Narvi”) nie ma w sobie czasownika wcale. Przymiotniki zwykle stoją po rzeczowniku, który opisują. W żadnym z języków nie ma niezawodnego czasownika „być”, więc dwa rzeczowniki często stawia się obok siebie bez niczego pomiędzy.

---

Dlaczego gramatyka elficka nie przypomina gramatyki rozmówek

Osoby uczące się francuskiego czy hiszpańskiego dostają kompletne tabele czasowników już pierwszego dnia. Uczący się elfickiego ich nie dostają, a udawanie, że jest inaczej, to miejsce, w którym błądzi większość „tłumaczy elfickiego”. Zachowało się natomiast:

• Niewielka liczba kompletnych zdań, które Tolkien napisał do samego Władcy Pierścieni — inskrypcje, pozdrowienia, jeden pełny wiersz (Namárië).
• Większy zbiór pojedynczych słów i krótkich fraz objaśnionych w jego listach i dodatkach.
• Dziesięciolecia szkiców notatek gramatycznych, niepisanych do publikacji, które językoznawcy porządkują od jego śmierci — przydatnych, ale będących szkicami, a czasem sprzecznych na przestrzeni różnych dekad jego życia.

To znaczy, że ten artykuł w niektórych miejscach może uczyć prawdziwej, poświadczonej struktury z pewnością, a w innych musi powiedzieć „naprawdę nie wiemy”. Obie formy uczciwości są ważniejsze niż płynnie brzmiące zgadywanie.

Podstawowy szyk: podmiot–orzeczenie–dopełnienie, dopóki nie przestaje obowiązywać

Dwie krótkie poświadczone linijki dobrze to pokazują. Pierwsza to pozdrowienie, którego Tolkien używa kilkakrotnie — Glorfindel mówi je do Aragorna w pobliżu Brodu Bruinen (FotR I.12) i nie jest ono częścią żadnej inskrypcji. Sindarińskie pozdrowienie Mae govannen zaczyna się od czasownika — dosłownie „dobrze [jesteś] spotkany”, konstrukcja przysłówka z imiesłowem bez wyrażonego zaimka podmiotu. Polecenie Pedo mellon a minno („Mów, przyjacielu, i wejdź”) zaczyna się od trybu rozkazującego, jak polecenia także w polskim — czasownik, potem adresat, potem połączony spójnikiem drugi czasownik.

Zestaw to z najczęściej cytowaną linijką w całym elfickim Tolkiena — wypowiedzianą nie przez Galadrielę i nie w Namárië, lecz przez Froda, witającego drużynę Gildora Ingloriona na drodze w Shire:

Elen síla lúmenn' omentielvo — „Gwiazda świeci w godzinie naszego spotkania” — FotR I.3, „Three Is Company”

Rozbiór: elen (gwiazda) — síla (świeci) — lúmenn' omentielvo (w godzinie naszego spotkania, złożenie). To podmiot, potem czasownik, potem fraza miejsca lub czasu — zwykły szyk SVO, którego spodziewa się mówiący po angielsku. Uczciwa reguła brzmi więc: SVO jest domyślne w zdaniu oznajmującym, ale quenya i sindarin chętnie wysuwają czasownik na początek w pozdrowieniach, poleceniach i dla podkreślenia — bliżej im do łaciny czy walijskiego niż do angielskiego. Jeśli budujesz zwykłe twierdzenie, postaw podmiot na początku. Jeśli witasz kogoś, wydajesz polecenie albo piszesz coś, co brzmi jak wiersz, spodziewaj się czasownika z przodu.

Kolejny dowód na to, jak płynny jest szyk: pytanie z Namárië, Sí man i yulma nin enquantuva? („Któż teraz napełni mi puchar na nowo?”), stawia osobowy czasownik enquantuva (napełni na nowo) na samym końcu zdania — tak daleko od angielskiego szyku, jak elficki w jakimkolwiek poświadczonym źródle. Pytania, innymi słowy, też nie mają jednego stałego miejsca dla czasownika. Szyk w elfickim odzwierciedla raczej nacisk i rytm niż rolę gramatyczną, co jest największą zmianą, do jakiej musi się przyzwyczaić osoba mówiąca po angielsku.

Gdzie stoją przymiotniki

Tolkien dostarcza mniej poświadczonych par przymiotnik–rzeczownik niż par podmiot–czasownik, ale wzorzec, który się zachował, wskazuje jeden kierunek: przymiotnik stoi po rzeczowniku, odwrotnie niż w angielskim. Sindarińskie imię Beren znaczy „śmiały” i jest używane opisowo wobec postaci, którą nazywa — wzorzec stojący za nazwami takimi jak Aran Beren („śmiały król”, wzorzec poświadczony, nie sama fraza) to rzeczownik, potem przymiotnik, zgodnie z konwencją nazw miejsc w obu językach (Orodruin, „ognista góra”, stawia rdzeń ognia po rdzeniu góry; Lasgalen, „zielony liść”, stawia kolor po liściu). Zgadza się to z podaną przez Tolkiena konwencją nazewnictwa elfickiego w Dodatkach i z tym, jak działają quenyjskie złożenia miejsc (Calaquendi, „Elfowie Światła”, znów z określeniem za rzeczownikiem głównym w złożeniu). Jeśli coś opisujesz — „śmiały król”, „świecąca gwiazda” — postaw rzeczownik pierwszy, a słowo opisujące po nim.

Problem rodzajnika: sindarin go ma, quenya nie

To jedna z najbardziej konkretnych, dobrze udokumentowanych różnic między tymi językami i potyka niemal każdego początkującego, który traktuje „elficki” jak jeden język.

Sindarin ma prawdziwy rodzajnik określony. Używa go sama inskrypcja Drzwi Durina: Ennyn Durin Aran Moria: pedo mellon a minno — a gdzie indziej w sindarinie Tolkiena i oznacza liczbę pojedynczą „ten”, a in liczbę mnogą, obie formy są poświadczone — LOTR Appendix E i inskrypcja Zachodniej Bramy. Zatem i + rzeczownik to w sindarinie naprawdę „ten [rzeczownik]”, a następujące po nim słowo często ulega lenicji.

Quenya też go ma — to samo i. Namárië używa go dwukrotnie: nu luini yassen tintilar i eleni, „pod błękitnymi [sklepieniami], w których drżą gwiazdy”, oraz i yulma, „puchar”. W quenyi nie ma natomiast rodzajnika nieokreślonego: nie ma słowa odpowiadającego angielskiemu „a”. Dlatego Elen síla z samym rzeczownikiem znaczy zarówno „gwiazda świeci”, jak i „ta gwiazda świeci”, a tylko kontekst mówi, które — ale i elen síla to naprawdę „ta gwiazda świeci”. Jeśli piszesz w którymkolwiek z języków i chcesz być konkretny, i jest twoim narzędziem i jest prawdziwe w obu.

Brakujący łącznik: jak powiedzieć „X jest Y”

To największy sprawdzian uczciwości każdego źródła o elfickim, bo właśnie tu „tłumacze” wymyślają najwięcej. Tolkien zostawił nam no i — „niech (to) będzie” — jako poświadczony sindariński czasownik związany z pojęciem bycia (widoczny w formułach błogosławieństwa), a niektóre późne notatki zdradzają jakiś quenyjski łącznik. Ale działającej, niezawodnej odmiany „być” — takiej, jakiej potrzeba, by powiedzieć „drzewo jest wysokie” lub „jestem szczęśliwy” z prawdziwym czasownikiem — nigdy nie zachowano w formie dość solidnej, by uczyć jej jako ustalonej gramatyki.

Tolkien wielokrotnie po prostu pomijał czasownik. Z Drzwi Durina: Im Narvi hain echant — „Ja (jestem) Narvi, który je wykonał”. Zaimek im („ja”, sindarin) stoi bezpośrednio obok imienia Narvi bez niczego pomiędzy. Bez „jestem”, bez słowa łączącego — sama apozycja. To nie uproszczenie dla początkujących; tak właśnie robi prawdziwe poświadczone zdanie elfickie.

Uczciwa wskazówka dla uczących się: gdy chcesz powiedzieć „X jest Y”, postaw obie rzeczy obok siebie i pozwól kontekstowi nieść znaczenie, tak jak Tolkien w Im Narvi. Nie sięgaj po wymyślony czasownik-łącznik z fanowskiej gramatyki czy narzędzia AI i nie podawaj go jako kanonu — jeśli chcesz zbudować pełniejsze zdanie z „być” do twórczego pisania, to uprawniony wybór w neo-elfickim, ale musi być tak oznaczony, a nie podawany za coś, co napisał Tolkien.

Pytania, polecenia i przeczenia

Polecenia. Cztery osobne poświadczone sindarińskie tryby rozkazujące kończą się na -o: pedo (mów!), lasto (słuchaj! — z wypowiedzi Gandalfa „Lasto beth lammen!”, „Słuchajcie słów mojego języka”, przy Zachodniej Bramie Morii, FotR II.4), daro (stój! — zawołane z drzew w pobliżu Nimrodel przez nienazwanego elfa z drużyny Haldira, FotR II.6) i minno (wejdź!). Cztery niezależne poświadczenia zbiegające się w tej samej końcówce to tyle, ile da się uzyskać z dowodów z niepublikowanej gramatyki — rozsądnie jest uznać -o za prawdziwy sindariński wykładnik trybu rozkazującego, nawet bez zachowanej reguły, która mówiłaby o tym wprost.

Pytania. Mamy jedno prawdziwe poświadczone pytanie w quenyi, z Namárië: Sí man i yulma nin enquantuva? — „Któż teraz napełni mi puchar na nowo?” Zaczyna się od przysłówka sí („teraz”) i zaimka pytajnego man („kto”), po czym główny czasownik ląduje na samym końcu. To pojedynczy punkt danych, nie reguła, którą można uogólniać z pewnością — uczciwe stwierdzenie brzmi, że pytania w quenyi mogą wysuwać słowo pytające na początek, a poza tym nie mamy dość poświadczonego materiału, by opisać pełną gramatykę pytań.

Przeczenie. Quenya ma dwa poświadczone przeczenia pełniące różne funkcje: przedrostek ú-, który dołącza się bezpośrednio do słowa, by je zanegować (únótimë z Namárië, „niezliczony”), oraz samodzielne lá, „nie”. Sindarin używa odpowiadającego przedrostka i tu mamy całe zdanie: Gilraen ú-chebin estel anim, „nie zachowałam dla siebie nadziei” (LOTR Appendix A). Poza przedrostkiem system przeczeń sindarinu jest słabo poświadczony, co warto powiedzieć na głos, zamiast to zamazywać.

Sześć zdań krok po kroku

Tu teoria zamienia się w praktykę. Trzy z nich to w pełni poświadczone linijki samego Tolkiena, rozebrane słowo po słowie. Trzy są zbudowane przez uczących się, złożone wyłącznie z niezależnie poświadczonych elementów — i każde mówi dokładnie, ile w nim jest solidne, a ile to wykształcone, wyraźnie oznaczone zgadywanie.

1. Elen síla — „Gwiazda świeci” (w pełni poświadczone, quenya, LOTR). Elen = gwiazda. Síla = świeci, już odmieniona forma czasu teraźniejszego czasownika „świecić”. Szyk: podmiot, czasownik. Nic tu do zgadywania — to całe zdanie Tolkiena.

2. Im Narvi — „Ja (jestem) Narvi” (w pełni poświadczone, sindarin, inskrypcja Drzwi Durina, LOTR). Im = ja / siebie samego. Narvi = imię własne. Brak łącznika, o czym wyżej. To najczystszy poświadczony wzór dla każdego zdania „Jestem [rzeczownik]”, które chcesz zbudować — zaimek, potem rzeczownik, nic pomiędzy.

3. Mae govannen — „Dobrze spotkany” (w pełni poświadczone, sindarin; Glorfindel do Aragorna, FotR I.12). Mae = dobrze. Govannen = forma imiesłowu biernego zbudowana na rdzeniu stojącym za „spotkać”, zrośnięta z domyślnym sensem „być”. Końcowy element czasownikowy niesie cały orzecznik; nie ma osobnego słowa podmiotu, bo pozdrowienie jest skierowane wprost do „ciebie” i nie musi dwa razy nazywać osoby.

4. Aiya, mellon — „Witaj, przyjacielu” (zbudowane przez uczącego się, quenya + zapożyczony sindariński rzeczownik, zmieszane wyłącznie dla ilustracji). Aiya to poświadczony quenyjski okrzyk powitalny z LOTR („Aiya Eärendil!”). Mellon („przyjaciel”) jest technicznie sindarinem, z tej samej inskrypcji Drzwi Durina — purysta powiedziałby więc, że ta linijka miesza dwa języki, czego prawdziwi elfowie ze świata Tolkiena by nie robili. Uczciwa uwaga: nie buduj „czystego” dwujęzycznego zdania i nie nazywaj go poprawną quenyą. Quenya ma własne słowa na „przyjaciela” — meldo i nildo są poświadczone — więc czysto quenyjska wersja to Aiya, meldo. Mellon jest sindarinem i tylko sindarinem, choć tak często bywa opisywane jako „elfickie słowo na przyjaciela”.

5. Alda síla — „Drzewo świeci” / „To drzewo świeci” (zbudowane przez uczącego się, quenya, podmiana w szablonie). Bierze własne Elen síla Tolkiena i podstawia rzeczownik alda (drzewo) za elen (gwiazda). Ponieważ síla to już w pełni odmieniona poświadczona forma czasownika, a alda to niezależnie poświadczony rzeczownik, ta podmiana zakłada tylko, że odmiana czasownika nie zależy od tego, który rzeczownik świeci — rozsądne, niskoryzykowne założenie, ale wciąż założenie, nie drugie poświadczone zdanie. Zaznaczenie tej różnicy to cały sens robienia tego ćwiczenia powoli.

6. Tiro, mellon! — „Patrz, przyjacielu!” (zbudowane przez uczącego się, sindarin, wprost zrekonstruowane). Idzie za wzorcem rozkazującym na -o ustalonym przez pedo/lasto/daro/minno powyżej, zastosowanym do tematu tir- („patrzeć/strzec”, rdzeń stojący za Minas Tirith, „Wieża Straży”). Samo tiro nie jest poświadczone nigdzie w opublikowanym sindarinie Tolkiena — to neo-elfickie tworzenie przez analogię do dobrze popartego wzorca i zawsze należy je podawać dokładnie tak, nigdy jako coś, co napisał Tolkien.

Jeszcze raz trzy słynne linijki

„Elen síla lúmenn' omentielvo” (pozdrowienie Froda dla Gildora Ingloriona, FotR I.3 — nie pochodzi z Namárië i nie ma go w filmach): podmiot–czasownik–fraza okolicznikowa, najczystsze zdanie SVO, jakie daje nam elficki, i najbezpieczniejsza pojedyncza linijka do studiowania na początek.

„Mae govannen” (standardowe pozdrowienie — LOTR): przysłówek zrośnięty z imiesłowowym czasownikiem, bez wyrażonego podmiotu, czasownik na początku — zupełnie inny kształt niż w zdaniu pierwszym, i właśnie dlatego „elficki szyk wyrazów” nie da się streścić jedną regułą.

„Pedo mellon a minno” — „Mów, przyjacielu, i wejdź”, inskrypcja Drzwi Durina (LOTR Księga II): tryb rozkazujący pedo pierwszy, bezpośredni zwrot mellon drugi, spójnik a („i”, sindarin) plus drugi rozkaźnik minno na końcu — łańcuch poleceń, dwa razy czasownik na początku. Zauważ, że to sindarin. Na fanowskich stronach znajdziesz zacytowaną „quenyjską wersję” tego zdania (i do września 2026 roku, kiedy to poprawiliśmy, także na jednej z naszych własnych kart lekcji); nie jest ona Tolkienowska. Quenyjskie min oznacza liczbę jeden, nie „wejdź”.

Trzy poświadczone zdania, trzy różne szyki. Ta różnorodność jest prawdziwą lekcją, bardziej niż jakakolwiek pojedyncza reguła, którą mógłby podać ten artykuł.

Częste błędy

• Traktowanie elfickiego jak jednego języka z jedną gramatyką. Quenya i sindarin rozeszły się jak łacina i francuski — rodzajnik, który istnieje w jednym (sindarińskie i), po prostu nie istnieje w drugim.
• Wstawianie czasownika „być”, którego nigdy nie poświadczono. Jeśli twoje zdanie potrzebuje „jest”, sprawdź, czy da się je przebudować jako dwa rzeczowniki obok siebie, jak robi to Im Narvi.
• Zakładanie, że SVO zawsze obowiązuje. Pozdrowienia, polecenia i poezja konsekwentnie wysuwają czasownik na początek — sprawdź najbliższy poświadczony przykład do tego, co piszesz, zanim założysz, że przeniesie się zwykły szyk angielski.
• Mieszanie słownictwa quenyjskiego i sindarińskiego w jednym zdaniu bez zaznaczenia tego. Zdarza się to ciągle przez przypadek, zwykle dlatego, że słowo łatwiej znaleźć na liście jednego języka niż drugiego. Zdanie czwarte powyżej pokazuje dokładnie, jak to się wkrada.
• Podawanie zgadywania przez analogię za kanon. Tiro! powyżej to rozsądne zgadywanie, nie poświadczone słowo — mów to za każdym razem, w swoim pisaniu i wszędzie tam, gdzie czytasz kogoś innego.

Praktyczna lista kontrolna do budowania własnego zdania

1. Zdecyduj, czy piszesz zwykłe twierdzenie (domyślnie SVO), czy pozdrowienie/polecenie/linijkę poetycką (spodziewaj się czasownika na początku).
2. Sprawdź, czy każde słowo, którego chcesz użyć, jest naprawdę poświadczone — wyselekcjonowana lista źródeł (jak ta stojąca za tłumaczem na tej stronie) ci to powie, zwykła wyszukiwarka nie.
3. Jeśli potrzebujesz „jest/jestem/są”, spróbuj najpierw przebudować zdanie na dwa rzeczowniki obok siebie, zanim sięgniesz po jakikolwiek łącznik.
4. Jeśli potrzebujesz „ten”, użyj i — w sindarinie liczba pojedyncza i / mnoga in, a w quenyi także i (i eleni, „gwiazdy”). Żaden z języków nie ma słowa odpowiadającego „a”.
5. Postaw każdy przymiotnik po jego rzeczowniku, nie przed.
6. Jeśli musisz zgadywać odmianę przez analogię (jak rozkaźnik na -o powyżej), powiedz o tym w tym samym zdaniu — nie pozwól, by zgadywanie wyglądało na poświadczone.
7. Jeśli pojęcie w ogóle nie ma poświadczonego elfickiego odpowiednika, napisz angielskie słowo i powiedz wprost, że Tolkien nie zostawił poświadczonej formy — to nie porażka, to poprawna odpowiedź.

Uczciwa granica: większości angielskich zdań nie da się w pełni przetłumaczyć

Oto rzecz, którą większość treści o elfickim omija mówić wprost: dla zdecydowanej większości zwykłych zdań, które dorosły chce powiedzieć — „Idę do sklepu”, „Ona nie lubi zimna”, „Która jest godzina?” — nie istnieje kompletny, w pełni poświadczony odpowiednik elficki. Zachowany korpus to łącznie kilkaset zdań i fraz, stworzonych do wierszy, inskrypcji i niewielkiej liczby scen w powieści, nie do opisu codziennego życia. Każde narzędzie, aplikacja czy generator, który podaje pewnie wyglądające tłumaczenie dowolnego angielskiego zdania, wypełnia te luki wymyśloną gramatyką, wymyślonymi odmianami czasowników albo jednym i drugim — i podaje zgadywanie za język Tolkiena.

Uczciwa odpowiedź, gdy zdania naprawdę nie da się zbudować z poświadczonego materiału, to powiedzieć to wprost: „Tolkien nie zostawił poświadczonego słowa na X” albo „nie istnieje poświadczony quenyjski łącznik dość mocny, by zbudować to zdanie niezawodnie”. Ta odpowiedź jest mniej satysfakcjonująca niż zmyślone tłumaczenie, ale jest prawdziwa i na tym polega różnica, którą ta strona stara się utrzymywać wszędzie — pełny standard, według którego oceniamy każde słowo, znajdziesz w /method. Gdy chcesz zbudować coś nowego — frazę na tatuaż, linijkę na ślub, imię — odpowiedzialny ruch to zbudować to z poświadczonych elementów dokładnie tak, jak pokazano wyżej, i oznaczyć każde zgadywanie jako zgadywanie.

Jeśli chcesz przepracować prawdziwą budowę zdań praktycznie, zamiast o niej czytać, darmowe lekcje pod /learn prowadzą przez poświadczone słownictwo quenyi i sindarinu oraz gramatykę w tym samym, sprawdzanym u źródeł duchu, co ten artykuł — to lepszy następny krok niż wpisywanie dowolnego zdania do generatora i liczenie na szczęście.

Ludzie pytają także

Jaki jest podstawowy szyk wyrazów w języku elfickim?

Podmiot–orzeczenie–dopełnienie jest domyślny w zwykłych twierdzeniach zarówno w quenyi, jak i w sindarinie — Elen síla („gwiazda świeci”) to najczystszy przykład. Ale pozdrowienia, polecenia i linijki poetyckie regularnie przesuwają czasownik na początek, jak w Mae govannen i Pedo mellon a minno, więc nie ma jednego szyku obejmującego każdy typ zdania.

Czy w quenyi jest odpowiednik słów „jest” lub „jestem”?

Niezawodnego nie. W opublikowanej quenyi Tolkiena nie zachowała się pełna odmiana „być”. Poświadczonym obejściem jest apozycja — postawienie obok siebie dwóch rzeczowników albo zaimka i rzeczownika bez niczego pomiędzy, jak w Im Narvi („Ja [jestem] Narvi”).

Czy sindarin ma rodzajnik określony, odpowiednik polskiego „ten”?

Tak — i dla liczby pojedynczej i in dla mnogiej, oba poświadczone we Władcy Pierścieni, w tym w inskrypcji Drzwi Durina. Quenya też ma rodzajnik określony, również i (Namárië: i eleni „gwiazdy”, i yulma „puchar”). Żaden z języków nie ma rodzajnika nieokreślonego, więc samo elen może być „gwiazdą” lub „tą gwiazdą” zależnie od kontekstu.

Czy mogę przetłumaczyć na elficki dowolne polskie zdanie?

Nie. Poświadczony elficki obejmuje kilkaset zdań i fraz oraz niekompletną listę słów, co jest daleko za mało, by pewnie tłumaczyć dowolne zdania. Narzędzia, które dają tłumaczenie dla każdego wejścia, generują niepoświadczoną gramatykę — odpowiedzialne podejście to budować wyłącznie z poświadczonych elementów i mówić wprost, gdy zdania nie da się zbudować wcale.

Powiązane artykuły

• Gramatyka quenyi dla początkujących: przypadki, rzeczowniki i czasowniki w prostych słowach — pełniejszy podręcznik gramatyki, z którego pochodzą reguły szyku wyrazów z tego wpisu.
• Gramatyka sindarinu: jak działa codzienny język elfów Tolkiena — omawia rodzajnik, mutacje i system czasowników sindarinu głębiej, niż mieści się tutaj.
• Quenya a sindarin: czym się różnią? — przydatne, zanim zdecydujesz się budować zdania w jednym języku zamiast w drugim.
• Gramatyka sindarinu — kompletny przewodnik z przykładami — głębsze spojrzenie na inskrypcję Drzwi Durina i wzorzec trybu rozkazującego w sindarinie.
• Jak powiedzieć 'kocham cię' po elficku (quenya i sindarin) — przepracowany przykład szyku zaimek dopełnienia–czasownik omówionego wyżej, z Mélan le i Gi melin.
• Czy naprawdę można mówić po elficku? Szczera odpowiedź — uczciwa odpowiedź, jak daleko poświadczony elficki może zaprowadzić uczącego się.
• Języki elfickie Tolkiena: kompletny przewodnik po wszystkich sześciu