Hobbici ze Śródziemia — Harfootowie, Stoorowie, Falohidzi i Shire

Szybka odpowiedź: Hobbici to mały, długowieczny lud Śródziemia, mniej więcej o połowę niższy od Ludzi, który osiedlił Shire w roku 1601 Trzeciej Ery. Tolkien dzieli ich na trzy odłamy: Harfootów (najmniejszych, zamieszkujących wzgórza, najliczniejszych), Stoorów (cięższych, ludzi znad rzek, używających łodzi) i Falohidów (wyższych, jasnych, leśnych przyjaciół Elfów). Mówią Westronem, Wspólną Mową. Elfowie nazywają ich Periannath, „Niziołkami” (liczba pojedyncza perian), a to sindarińskie słowo Gondor stosuje wobec Pippina.

Spośród wszystkich ludów w legendarium Tolkiena hobbici to ci, których wymyślił najwcześniej, a wyjaśnił najpóźniej. Hobbit (1937) przedstawił ich prawie bez żadnej historii. Dopiero w Prologu do Władcy Pierścieni, „O hobbitach”, i w Dodatkach Tolkien dał im przeszłość: skąd pochodzą, jak podzielili się na odłamy, jak zdobyli własny kraj i jakim językiem naprawdę mówili. Ten poradnik zbiera ten materiał w jednym miejscu i wyraźnie zaznacza, co pochodzi z książek, a co tylko z filmów.

Ten wpis należy do naszego cyklu o ludach świata Tolkiena. Pełną mapę znajdziesz, zaczynając od kompletnego poradnika o rasach Śródziemia.

---

Kim są hobbici

Tolkien opisuje hobbitów jako mały ludek, zwykle mierzący według Prologu od dwóch do czterech stóp wzrostu, niższy od Krasnoludów i bez ich brody (z wyjątkiem Stoorów, o czym niżej). Mają kręcone brązowe włosy, skórzaste podeszwy, które czynią buty zbędnymi dla większości z nich, i zwinne brązowe palce. Ubierają się w jaskrawe kolory, zwłaszcza żółty i zielony, i jedzą sześć posiłków dziennie, jeśli tylko mogą je zdobyć.

Prolog podkreśla, że hobbici to lud nieskory do rzucania się w oczy. Unikają „Wielkich Ludzi”, poruszają się cicho i potrafią zniknąć w żywopłotach, gdy zbliżają się wielkie niezgrabne stopy. Ten zwyczaj tłumaczy później, dlaczego Shire było prawie nieznane w szerszym świecie i dlaczego Sauron tak mało o nim myślał, dopóki Gollum nie wymienił go pod torturami (Drużyna Pierścienia, Księga I, rozdział 2).

Dwie inne cechy mają znaczenie dla opowieści. Po pierwsze, hobbici żyją według własnej miary długo: stają się dorośli w wieku trzydziestu trzech lat, a sto lat to szanowany wiek (111. urodziny Bilba są niezwykłe właśnie dlatego, że to tak wysoki wiek). Po drugie, Tolkien nalega, że hobbici są spokrewnieni z Ludźmi. W Prologu pisze, że są krewnymi Ludzi, „znacznie bliższymi nam niż Elfom, a nawet niż Krasnoludom”, choć ich dokładne pochodzenie było już w Trzeciej Erze zapomniane. Nie są osobnym stworzeniem jak Krasnoludowie i nie są Elfami.

Sam Tolkien lubił to porównanie. W liście z 1958 roku (Letters, nr 213) wymienił własne hobbickie nawyki, od prostego jedzenia po ozdobne kamizelki, i żartował, że jest hobbitem we wszystkim poza wzrostem.

---

Trzy odłamy: Harfootowie, Stoorowie i Falohidzi

Prolog mówi, że gdy hobbici po raz pierwszy pojawiają się w zapisach innych ludów, byli już podzieleni na trzy nieco różne odłamy. Różnice były niewielkie i zacierały się po wspólnym osiedleniu w Shire, ale wyjaśniają wiele o poszczególnych rodzinach w książkach.

Harfootowie

Harfootowie byli ciemniejsi na skórze, mniejsi i niżsi, bez brody i bez butów. Ich dłonie i stopy były zgrabne i zwinne, a preferowali tereny górzyste i zbocza wzgórz. Byli, jak mówi Tolkien, najbardziej typową i reprezentatywną odmianą hobbitów, i zdecydowanie najliczniejszą.

Wyróżniają się dwa szczegóły. Harfootowie najdłużej przyjaźnili się z Krasnoludami, bo na początku mieszkali u podnóża gór i z nimi handlowali. I najdłużej trzymali się przodkowego zwyczaju mieszkania w norach i tunelach, które hobbici nazywają smialami. Klasyczna hobbicka nora Bag End należy do tej tradycji, choć w czasach Bilba Bagginsowie byli już gruntownie wymieszani.

Stoorowie

Stoorowie byli szersi i cięższej budowy, z większymi dłońmi i stopami. Woleli płaskie tereny i brzegi rzek i byli jedynymi hobbitami, którzy używali łodzi, pływali albo nosili buty w błotnistą pogodę. Wielu Stoorów potrafiło zapuścić odrobinę brody, czego nie potrafił żaden Harfoot ani Falohid.

Stoorowie jako ostatni opuścili ziemie nad Wielką Rzeką. Niektórzy długo zostawali w pobliżu Gladden Fields, a Drużyna Pierścienia (Księga I, rozdział 2) mówi, że Sméagol pochodził z rodziny stoorskiego rodzaju mieszkającej nad Anduiną. Gollum jest więc w pewnym sensie hobbitem, dlatego Gandalf uważa jego zagadki i wspomnienia za tak bliskie zagadkom i wspomnieniom Bilba. Jeśli chcesz zobaczyć tę pokrewność w akcji, nasz tekst wyjaśnienie gry w zagadki z Hobbita omawia pojedynek w ciemności pod Górami Mglistymi.

W Shire stoorski szczep był najsilniejszy we Wschodniej Ćwiartce i w Buckland, wśród rodzin wzdłuż Brandywiny. Dlatego Brandybuckowie są jedynymi hobbitami z Shire swobodnie czującymi się w łodziach i dlatego rodzice Froda mogli utonąć w wypadku łodzi na rzece, co inni hobbici uznali za głęboko podejrzane.

Falohidzi

Falohidzi byli jaśniejsi na skórze i włosach, wyżsi i szczuplejsi od pozostałych. Kochali drzewa i lasy, woleli polowanie od uprawy ziemi i byli bardziej biegli w języku i pieśni niż w rzemiośle. Co najważniejsze, od dawna przyjaźnili się z Elfami.

Falohidów było mniej niż dwóch pozostałych odłamów, ale byli śmielsi i bardziej awanturniczy, a Prolog mówi, że często występowali jako przywódcy lub wodzowie wśród Harfootów i Stoorów. Nawet w późnej Trzeciej Erze silny szczep falohidzki można było zauważyć wśród większych rodzin, takich jak Tookowie i Panowie Buckland. To dziedzictwo pomaga wyjaśnić, dlaczego hobbici, którzy wychodzą w szeroki świat — Bilbo ze swoją matką z Tooków, Frodo, Merry i Pippin — wywodzą się z tych rodzin.

Szybkie porównanie

---

Od Dolin Anduiny do Shire

Wędrówki na zachód

Według Prologu najwcześniejszy dom hobbitów, jaki ktokolwiek pamiętał, leżał w górnych Dolinach Anduiny, między skrajem Wielkiego Zielonego Lasu (później Mroczna Puszcza) a Górami Mglistymi. Dlaczego odeszli, nie jest pewne. Prolog wspomina o rosnącej liczbie Ludzi i cieniu padającym na Zielony Las, którym, jak dziś wiemy, był Nekromanta osiadający w Dol Guldur.

Migracja odbywała się falami w Trzeciej Erze, co odnotowuje Dodatek B. Harfootowie przekroczyli Góry Mgliste jako pierwsi, około roku 1050 Trzeciej Ery, i powędrowali do Eriadoru. Falohidzi przybyli około stulecia później przełęczami na północ od Rivendell, a Stoorowie przeszli Przełęczą Czerwonego Rogu i zeszli do Kąta między Hoarwell a Loudwater, a później do Dunlandu. Wielu hobbitów osiadło wokół Bree, dlatego kraina Bree miała jeszcze w czasie Wojny o Pierścień rodziny hobbickie żyjące obok Ludzi.

Założenie Shire

W roku 1601 Trzeciej Ery dwaj bracia Falohidzi, Marcho i Blanco, poprowadzili liczną gromadę hobbitów przez rzekę Brandywinę z Bree. Mieli zgodę Króla z Fornostu, Argeleba II z Arthedainu, na osiedlenie się na żyznej ziemi między rzeką a Far Downs. W zamian obiecali utrzymywać w naprawie Most Stonebows, przyspieszać królewskich posłańców i uznawać jego zwierzchność.

Hobbici uczynili ten rok Rokiem 1 własnego kalendarza, Rachuby Shire. Aby przeliczyć, dodaj 1600 do roku Shire, a otrzymasz rok Trzeciej Ery. Pożegnalne przyjęcie Bilba odbywa się na przykład w R.S. 1401, czyli T.A. 3001.

Brandywina ma też elfickie imię. Jej sindarińska forma to Baranduin, a Prolog zauważa, że hobbici przerobili ją na Branda-nîn, „woda graniczna”, a potem, dla żartu, na Bralda-hîm, „szumiące piwo”. To drobny, piękny przykład tego, jak hobbici przekształcili elficki krajobraz na własne swojskie sposoby.

Jak rządzono Shire

Shire prawie nie miało rządu. Gdy ostatni król poległ pod Fornostem w T.A. 1974, hobbici wybrali Thaina, który miał sprawować władzę króla. Pierwszym Thainem był Bucca z Marish, a później tytuł przeszedł na rodzinę Starego Tooka. Jedynym prawdziwym wybieralnym urzędnikiem był Burmistrz Michel Delving, który przewodniczył ucztom oraz pełnił funkcję Poczmistrza i Pierwszego Szeryfa. Shire było podzielone na cztery Ćwiartki: Północną, Południową, Wschodnią i Zachodnią, z dodanym później Buckland i Westmarch.

Historia hobbitów w skrócie

Shire nie było całkiem spokojne. Prolog i Dodatek B odnotowują Ciemną Zarazę, Długą Zimę 2758 i Okrutną Zimę 2911, gdy białe wilki przekroczyły zamarzniętą Brandywinę. W R.S. 1147 (T.A. 2747) Bandobras Took, zwany Bullroarer, wygrał Bitwę na Greenfields z bandą orków, ścinając głowę wodzowi goblinów Golfimbulowi, która według Prologu poleciała do króliczej nory i w ten sposób wynaleziono grę w golfa. Ostatnią bitwą stoczoną w Shire była Bitwa pod Bywater w R.S. 1419, pod koniec Powrotu króla, przeciwko zbirom Sarumana.

Ziele fajkowe to również wkład hobbitów w Śródziemie. Prolog przypisuje Tobold Hornblower z Longbottom w Południowej Ćwiartce jako pierwszemu uprawę go w ogrodach około R.S. 1070.

---

Życie i kultura hobbitów

Prolog maluje kulturę hobbitów z miłością do szczegółów. Hobbici kochają pokój, ciszę i dobrze uprawianą ziemię. Są sprawni w posługiwaniu się narzędziami, ale nie lubią maszyn bardziej skomplikowanych niż miech kuźniczy, młyn wodny czy ręczne krosno. Lubią żarty, przyjęcia i drzewa genealogiczne, a prawie każdy hobbit potrafi wymienić swoich kuzynów do dziewiątego stopnia.

Smiale i nory hobbitów

Najstarsze mieszkania hobbitów były norami wykopanymi w zboczach wzgórz i skarpach. Pod koniec Trzeciej Ery tylko najbogatsi i najbiedniejsi mieszkali jeszcze w prawdziwych norach, bogaci w dużych smialach z wieloma pokojami, jak Bag End czy Wielkie Smiale Tooków w Tuckborough. Większość pozostałych budowała domy z drewna, cegły lub kamienia, często nadal długie i niskie, z okrągłymi oknami i drzwiami na wzór dawnych nor.

Mathomy, urodziny i prezenty

Hobbici rozdają prezenty w swoje własne urodziny, zamiast je dostawać. Wszystko, czego hobbit nie potrzebuje od razu, ale nie chce wyrzucić, to mathom, a Dom Mathomów w Michel Delving był ich pełen. Ten zwyczaj tłumaczy przyjęcie Bilba, na którym każdy gość dostaje prezent, a niektóre z nich są pointowanymi żartami.

Jedzenie, księgi i genealogia

Hobbici prowadzą duże księgi rodzinne i uwielbiają mapy, które pokazują tylko Shire. Mają wielką przyjemność w książkach wypełnionych rzeczami, które już znają, ułożonymi uczciwie i bez sprzeczności. Czerwona Księga Marchii Zachodniej, z której Tolkien udaje, że przetłumaczył Władcę Pierścieni, zaczęła się jako dziennik Bilba, a stała się rodzinną pamiątką potomków Sama.

Odwaga pod powierzchnią

Gandalf mówi Frodowi, że w hobbitach jest więcej, niż ludzie się spodziewają, a opowieść mu to potwierdza. Ich wytrzymałość w trudach, którą Prolog nazywa niemal niewiarygodną, pozwala dwóm z nich wejść do Mordoru. Tolkien wielokrotnie mówił w Letters, że hobbici uosabiają zwykłego człowieka, który wznosi się do wielkości, nie pragnąc jej.

---

Westron: język, którym mówią hobbici

Przyjęcie Wspólnej Mowy

Pod koniec Trzeciej Ery hobbici nie mieli w pełni własnego języka. Dodatek F wyjaśnia, że w swoich wędrówkach przyjęli mowę Ludzi, wśród których mieszkali, a w Eriadorze był to Westron, Wspólna Mowa używana w krajach dawnych królestw. Sam Westron wywodzi się z adûnaicku, języka Númenoru, zmieszanego z językami Ludzi Śródziemia i z wieloma elfickimi zapożyczeniami. Nasz poradnik o Westronie, Wspólnej Mowie z Władcy Pierścieni omawia jego historię szczegółowo, a poradnik o adûnaicku prowadzi go wstecz do Númenoru.

Starszy język hobbitów został w dużej mierze zapomniany. Dodatek F mówi, że ślady przetrwały w hobbickich imionach i w kilku słowach Stoorów, którzy dłużej mieszkali blisko Ludzi z Dunlandu. Ich Westron miał też własny wiejski posmak, który Tolkien oddaje angielską mową wiejską.

Tolkienowska gra w tłumaczenie

Centralnym założeniem Władcy Pierścieni jest to, że Tolkien przetłumaczył na angielski wszystko, co zapisano Westronem. To obejmuje hobbickie imiona. W Dodatku F ujawnia on niektóre „prawdziwe” formy kryjące się za jego tłumaczeniami: własne słowo hobbitów na siebie samych to kuduk, prawdziwe imię Sama to Banazîr Galbasi, a Froda — Maura Labingi. Słowo „niziołek” tłumaczy westrońskie banakil.

Dodatek F łączy także kuduk z rohirrimskim kûd-dûkan, „mieszkaniec nory”. Tolkien postanowił oddać słowo rohirrimskie jako holbytla, „budowniczy nor”, w stylu staroangielskim, bo język Rohanu przedstawiał staroangielskim. Théoden używa holbytlan, gdy spotyka Merry'ego i Pippina w Isengardzie. Nasz poradnik o języku Rohirrimów z Rohanu wyjaśnia to staroangielskie przebranie.

Angielskie słowo „hobbit” jest więc w obrębie fikcji unowocześnionym odpowiednikiem Tolkiena dla startego westrońskiego słowa, które dawniej znaczyło „mieszkaniec nory”. Nie pochodzi z quenyi ani sindarinu.

Hobbici i elficki

Hobbici nie byli ignorantami wobec elfickiego. Bilbo nauczył się sporo w Rivendell i tłumaczył z niego, a Frodo znał go na tyle, by powitać drużynę Gildora Ingloriona w Shire, jak opisuje nasz przegląd elficki w Shire i poza nim. Sam jest słynnie wzruszony pieśniami Elfów, a w Cirith Ungol elficka inwokacja do Elbereth wzbiera mu na wargi w języku, którego nie zna. Jeśli chcesz zobaczyć elfickie frazy, które hobbici faktycznie słyszą w podróży, nasz zbiór elfickich fraz z Władcy Pierścieni gromadzi je ze źródłami.

---

Hobbici po elficku: Perian i Periannath

Tu hobbici wchodzą do języków elfickich. Tolkien podaje jedno poświadczone sindarińskie słowo na nich i pojawia się ono w niektórych z najbardziej zapadających w pamięć momentów Powrotu króla.

Co to słowo znaczy

Perian to sindarińskie słowo na niziołka. Końcówka -ath tworzy w sindarinie liczbę mnogą zbiorową, słowo oznaczające cały lud lub grupę, więc Periannath znaczy Niziołków zbiorowo. Tolkien używa go jako elfickiej i gondorskiej nazwy hobbitów.

„Połowa” w „niziołku” odnosi się do wzrostu, połowy postury Ludzi. Idea jest taka sama jak w westrońskim banakil, co sugeruje, że nazwy elfickie i ludzkie wyrosły z wspólnej obserwacji, a nie z jakiejkolwiek hobbickiej nazwy na samych siebie.

Książę Niziołków

Gdy Pippin przybywa do Minas Tirith z Gandalfem, strażnicy, a później mieszkańcy miasta nazywają go Ernil i Pheriannath, „Książę Niziołków” (Powrót króla, Księga V, rozdział 1). Ernil to poświadczony sindarin oznaczający „książę”. Zmiana P na Ph w Pheriannath nie jest wariantem pisowni: po rodzajniku liczby mnogiej i sindarin stosuje mutację nosową, która zamienia początkowe p na ph. Pippin, jako Took i syn Thaina, jest w Shire w istocie swego rodzaju księciem, co czyni ten tytuł mniej żartem, niż on sam początkowo sądzi.

Pochwały na Cormallen

Na Polu Cormallen, po zniszczeniu Pierścienia, wojska Zachodu witają Froda i Sama słowami Cuio i Pheriain anann! Aglar'ni Pheriannath!, „Niech żyją Niziołkowie! Chwała Niziołkom!” (Powrót króla, Księga VI, rozdział 4). Tu Pheriain to liczba mnoga „niziołkowie”, a Pheriannath to zbiorowość. To błogosławieństwo bywa błędnie przypisywane Rivendell; nasz poradnik o elfickich okrzykach bojowych i błogosławieństwach prostuje tę sprawę.

Kwestia tylko filmowa

W filmach Petera Jacksona Aragorn ma kwestię w sindarinie, która używa tego samego słowa: Pedich i Pheriannath?, „Mówicie o Niziołkach?” To zdanie napisał David Salo na potrzeby filmów i nie ma go w pismach Tolkiena. To dobry neosindarin, ale tylko filmowy. Nasza lista elfickich cytatów Aragorna zaznacza, które jego kwestie są Tolkienowskie, a które napisano na ekran.

Czego Tolkien nie podaje

Tolkien nie podaje poświadczonej elfickiej nazwy samego Shire ani nazw trzech odłamów: Harfootów, Stoorów i Falohidów. Te nazwy to angielskie oddania westrońskich słów. Jeśli zobaczysz w sieci „sindarińską nazwę Shire”, traktuj ją jako wymyśloną.

Dwa inne elfickie słowa warto znać czytelnikowi o hobbitach. Sindarińskie mellon, „przyjaciel”, otwiera Drużynie Drzwi Durina, a Gandalfa, czarodzieja, który wprowadza Bilba i Froda w ich przygody, Elfowie nazywają Mithrandir, „Szary Pielgrzym”. Nasz poradnik o elfickim imieniu Gandalfa, Mithrandirze wyjaśnia to imię, a więcej słów znajdziesz w słowniku elfickim popularnych słów.

Jeśli chcesz poprawnie wymówić Periannath i zrozumieć, dlaczego p zmienia się w ph, darmowy kurs elfickiego w Tengwar uczy wymowy i mutacji sindarinu krok po kroku, zaczynając od lekcji, które możesz wypróbować bez płacenia.

---

Hobbici w filmach i adaptacjach

Sześć filmów Petera Jacksona ze Śródziemia wiernie oddaje ducha hobbitów, ale kilka rzeczy na ekranie jest tylko filmowych:

• Oś czasu jest skompresowana. W książce Frodo opuszcza Shire siedemnaście lat po przyjęciu Bilba; film sprawia wrażenie, że minęło kilka tygodni.
• Oczyszczenie Shire zostało wycięte. Bitwy pod Bywater, ostatniej bitwy Wojny o Pierścień, nie ma w filmie Powrót króla. Zamiast tego wizja Froda w Zwierciadle Galadrieli pokazuje zrujnowane Shire.
• Postacie Merry'ego i Pippina są lżejsze. W książkach są zdolni i dobrze przygotowani (Merry organizuje spisek, by podążyć za Frodem). Filmy opierają się na ich komizmie.
• Wiek Froda. Frodo z książki ma pięćdziesiąt lat, gdy opuszcza Shire, choć wygląda na trzydzieści trzy z powodu Pierścienia. Film przedstawia go jako młodego człowieka.

Trylogia Hobbit dodaje też materiał tylko filmowy wokół Bilba, choć zachowuje jego tookowski niepokój. Nasz tekst o elfickim w filmach Hobbit, od Thranduila po Tauriel omawia elficki wymyślony na potrzeby tych filmów.

Amazonowskie Pierścienie Władzy pokazują Harfootów wędrujących w Drugiej Erze, na długo przed najwcześniejszym zapisem Tolkiena o nich. To wymysł serialu: Prolog Tolkiena nic nie mówi o hobbitach przed Trzecią Erą, a kultura Harfootów w serialu jest zaadaptowana, a nie zaczerpnięta z kanonu.

---

Jak hobbici pasują wśród ludów Śródziemia

Hobbici zajmują ciekawą pozycję. Są spokrewnieni z Ludźmi, co łączy ich z historią opowiedzianą w naszym poradniku o Ludziach Śródziemia. Długa przyjaźń Harfootów z Krasnoludami łączy ich z Krasnoludami Śródziemia, a miłość Falohidów do Elfów łączy ich z Elfami Śródziemia.

Spotykają też prawie każdy inny lud w opowieści. Bilba prawie zjadają trolle, Froda ścigają Nazgûle, Merry'ego i Pippina porywają Uruk-hai i zaprzyjaźniają się z nimi Entowie, a Sam staje twarzą w twarz z gigantycznymi pająkami w Cirith Ungol. Nawet Gandalf, jeden z Istarich, spędza lata, cicho studiując Shire.

Tolkien zbudował Władcę Pierścieni tak, by najmniejszy lud dźwigał największy ciężar. Ten kontrast, hobbit z cichego ogrodu stający przeciw Czarnemu Władcy, jest sercem książki. To też dlatego Frodo otrzymuje elficki przydomek w Gondorze; nasz wpis o elfickim imieniu Froda i jego znaczeniu przygląda się temu, jak Elfowie i Ludzie go czczą.

---

Ludzie pytają także

Czy hobbici są ludźmi?

Nie do końca, ale są blisko. Prolog mówi, że hobbici są krewnymi Ludzi, znacznie bliższymi Ludziom niż Elfom czy Krasnoludom, choć ich dokładne pochodzenie było już zapomniane. Tolkien nigdy nie podaje osobnej opowieści o ich stworzeniu, w przeciwieństwie do Krasnoludów, których stworzył Aulë.

Dlaczego hobbitów nazywa się niziołkami?

Bo mają mniej więcej połowę wzrostu Ludzi. Westrońskie banakil i sindarińskie perian oba znaczą „niziołek”, a Elfowie nazywają cały lud Periannath. Sami hobbici rzadko używali tego słowa i niezbyt go lubili.

Którzy hobbici we Władcy Pierścieni są Falohidami?

Żadna z głównych postaci nie jest czystym Falohidem, bo odłamy zdążyły się wymieszać w późnej Trzeciej Erze. Ale Prolog mówi, że szczep falohidzki był najsilniejszy wśród Tooków i Brandybucków. Bilbo i Frodo mają w sobie krew Tooków i Brandybucków, podobnie jak Pippin (Took) i Merry (Brandybuck).

Czy Gollum był hobbitem?

Tak, w pewnym sensie. Gandalf mówi Frodowi, że Sméagol pochodził z rodziny stoorskich hobbitów mieszkających nad Wielką Rzeką (Drużyna Pierścienia, Księga I, rozdział 2). Długie lata z Pierścieniem go przemieniły.

---

Naucz się języka, którym Elfowie nazywali hobbitów

Własny Westron hobbitów jest znany tylko częściowo, ale elficki, który słyszeli, od pieśni Gildora w lesie po pochwały na Cormallen, to coś, czego naprawdę możesz się nauczyć. Spróbuj wpisać frazę w tłumacza z angielskiego na quenyę i sindarin lub zapisz własne imię elfickimi literami za pomocą narzędzia imion Tengwar, tym samym pismem, którego używano do inskrypcji w świecie Czerwonej Księgi. Jeśli chcesz ćwiczyć pisanie go ręcznie, Tengwar Scribe sprawdza twoje pociągnięcia, a nasz poradnik alfabetu Tengwar wyjaśnia każdą literę.

Ucz się elfickiego za darmo — wszystkie 39 lekcji sindarinu i quenyi w Tengwar, od powitań jak mae govannen po mutacje, które zamieniają perian w Pheriannath. Zacznij darmowy kurs elfickiego i naucz się języka, którego Bilbo uczył się w Rivendell. Dla szerszego przeglądu najpierw zajrzyj do tekstów quenya a sindarin i kompletny poradnik po elfickich językach Tolkiena.

---

Powiązane artykuły

• Rasy Śródziemia: kompletny przewodnik po każdym ludzie i stworzeniu
• Elfowie Śródziemia: rody, nieśmiertelność i języki
• Krasnoludy Śródziemia: Aulë, lud Durina, Morią i Erebor
• Ludzie Śródziemia: Edainowie, Númenorejczycy, Gondor, Rohan i inni
• Westron: prawdziwa Wspólna Mowa Śródziemia (dlaczego hobbici nie mówią po angielsku)
• Gra w zagadki z Hobbita wyjaśniona: każda zagadka rozwiązana
• Elfickie imię Froda i jego znaczenie: Maura, Iorhael i ukryta tożsamość hobbita
• Mithrandir — znaczenie: elfickie imię Gandalfa wyjaśnione
• Elfickie frazy z Władcy Pierścieni: 15 słynnych kwestii z tłumaczeniami