Skip to content
← Wszystkie artykuły

Saruman wyjaśniony: Curumo, Curunír i upadek Białego Czarodzieja

27 min czytania5257 słówAutor: Tengwar Editorial Team, redaktor naczelny

Read this article in English →

Saruman wyjaśniony: Curumo, Curunír i upadek Białego Czarodzieja

Szybka odpowiedź: Saruman Biały to głowa czarodziejów i Białej Rady, Majar z ludu Aulëgo, w Valinorze zwany Curumo, a przez elfów Curunír, który przybył do Śródziemia około 1000 roku Trzeciej Ery. Osiada w Orthanku w Isengardzie, studiuje Pierścienie, aż zaczyna pożądać Jedynego, zostaje usidlony przez Saurona za pomocą palantíru, zdradza Radę i wypowiada wojnę Rohanowi. Entowie burzą Isengard, Gandalf łamie jego laskę, a on kończy jako „Sharkey”, drobny tyran Shire, zabity przez Grímę przed drzwiami Bag End.

Saruman to Tolkienowski portret dobrej istoty, która powoli schodzi na złą drogę. Sauron jest zły, zanim zaczyna się Władca Pierścieni, i nigdy się nie waha. Gollum jest nędznikiem od pierwszej strony. Saruman jest inny: przybywa jako przywódca największej nadziei Zachodu, przez prawie dwa tysiące lat pełni prawdziwą służbę, a potem, jednym rozsądnym krokiem po drugim, sam siebie przekonuje, by stać się małą kopią tego, przeciw czemu go wysłano.

To czyni go jedną z najbardziej współczesnych postaci w książce. Nie uwodzi go żądza ani gniew. Uwodzi go kompetencja, przekonanie, że ktoś tak zdolny jak on powinien sprawować władzę. Ten przewodnik prowadzi go od siedzib Aulëgo aż do drzwi Bag End, oddziela książki od filmów Petera Jacksona i kończy się naszym własnym argumentem, dlaczego jego historia to najostrzejszy morał u Tolkiena.

O zakonie, któremu przewodził, przeczytasz w artykule Czarodzieje Śródziemia. O jego językach i kontraście między elfickim a Czarną Mową w jego świecie: Saruman, Isengard i język elficki. Ta strona to studium postaci.

Saruman w skrócie

NaturaMajar, jeden z pomniejszych Ainurów, wysłany do Śródziemia w ciele starca (Unfinished Tales, „The Istari”)
PatronAulë Kowal, który wybrał go do misji (Unfinished Tales, „The Istari”)
Imię w ValinorzeCurumo (quenya)
Imię elfickieCurunír (sindarin), „człowiek umiejętności”
Imię wśród ludziSaruman, z mowy ludzi Północy, oddane przez Tolkiena za pomocą staroangielskiego searu, „umiejętność, przebiegłość”
Imię w ShireSharkey, prawdopodobnie od orkowego sharkû, „starzec” (Powrót króla, księga VI, rozdz. 8, przypis)
ZakonGłowa Istarich; „Saruman Biały”, później sam siebie nazywa „Saruman Wielobarwny”
UrządPrzewodniczący Białej Rady (Silmarillion, „O Pierścieniach Władzy i Trzeciej Erze”)
SiedzibaOrthank, wieża w Kręgu Isengardu, od 2759 roku Trzeciej Ery (Dodatki A i B)
GodłoBiała ręka na czarnym polu; runa S na hełmach jego żołnierzy (Dwie wieże, księga III, rozdz. 1)
Główny sługaGríma, syn Gálmóda, zwany Smoczym Językiem
Wielka brońJego głos (Dwie wieże, księga III, rozdz. 10, „Głos Sarumana”)
Pierwsze pojawienie sięW relacji Gandalfa w rozdziale „Rada u Elronda” (Drużyna Pierścienia, księga II, rozdz. 2); osobiście w „Głosie Sarumana”
LosZabity przez Grímę w Bag End 3 listopada 3019 roku; jego duch nie zostaje przyjęty na Zachodzie
Aktor filmowyChristopher Lee (Władca Pierścieni, 2001–2003; Hobbit, 2012–2014)
Pierścienie WładzyNie pojawił się

Oś czasu Sarumana

"Mae govannen" — want to actually speak Elvish?

Try It Free →

Daty pochodzą z Kroniki Lat w Dodatku B do Władcy Pierścieni, chyba że podano inne źródło.

Era i rokWydarzenie
Przed SłońcemCurumo mieszka w Valinorze wśród Majarów Aulëgo (Unfinished Tales, „The Istari”)
Około 1000 roku Trzeciej EryIstari przybywają do Szarych Przystani; Curunír przybywa pierwszy i uchodzi za ich przywódcę
Trzecia Era, po około 1000 rokuWędruje daleko, także na wschód, i wraca; studiuje wiedzę o Pierścieniach (Unfinished Tales)
2463 rok Trzeciej EryMniej więcej wtedy powstaje Biała Rada; Saruman zostaje jej przewodniczącym (Silmarillion, „O Pierścieniach Władzy i Trzeciej Erze”)
2759 rok Trzeciej EryPo Długiej Zimie Saruman osiada w Isengardzie; namiestnik Beren daje mu klucze Orthanku (Dodatek A)
2851 rok Trzeciej EryRada się zbiera; Gandalf nalega na atak na Dol Guldur, a Saruman go przegłosowuje. Saruman zaczyna przeszukiwać okolice Pól Gladden
2941 rok Trzeciej ErySaruman zgadza się na atak; Rada wypędza Saurona z Dol Guldur
2953 rok Trzeciej EryOstatnie posiedzenie Białej Rady. Saruman twierdzi, że Pierścień spłynął Anduiną do Morza, po czym wycofuje się do Isengardu i umacnia go
Około 3000 roku Trzeciej ErySaruman ośmiela się użyć palantíru z Orthanku i zostaje usidlony przez Saurona; staje się zdrajcą Rady
3018 rok Trzeciej Ery, lipiecGandalf przybywa do Orthanku i zostaje uwięziony na jego szczycie
3018 rok Trzeciej Ery, 18 wrześniaGandalf ucieka z Orthanku na orle Gwaihirze
3019 rok Trzeciej Ery, 25 lutegoPierwsza bitwa u Brodów Isenu; ginie Théodred, syn Théodena
3019 rok Trzeciej Ery, 2–3 marcaEntowie maszerują na Isengard i burzą go; zaczyna się bitwa o Rogaty Gród
3019 rok Trzeciej Ery, 5 marcaPertraktacje pod Orthankiem: Gandalf wyrzuca Sarumana z zakonu i łamie jego laskę
3019 rok Trzeciej Ery, latoDrzewiec wypuszcza Sarumana; ten spotyka na drodze wracającą kompanię i kieruje się do Shire
3019 rok Trzeciej Ery, 3 listopadaBitwa nad Wodą i odejście Sarumana

Kim jest Saruman

Saruman jest jednocześnie trzema rzeczami, a opowieść ma sens tylko wtedy, gdy wszystkie trzy pozostają w polu widzenia.

  • Majarem. Nie jest człowiekiem, elfem ani czarnoksiężnikiem w zwykłym sensie. Jest duchem tego samego rzędu co Sauron, Gandalf, Melian i Balrogi, przyodzianym w prawdziwe ciało, które może się męczyć, starzeć i zginąć (Unfinished Tales, „The Istari”).
  • Posłańcem z regułami. Czarodziejów wysłali Valarowie, by budzili wolne ludy przeciw Sauronowi. Zabroniono im przeciwstawiać jego mocy własną moc albo panować nad elfami i ludźmi siłą lub strachem. Każdy krok upadku Sarumana to krok przez tę granicę.
  • Uczonym. Ze wszystkich Mądrych wiedział najwięcej o Pierścieniach Władzy. Silmarillion mówi, że został przewodniczącym Białej Rady, bo najdłużej studiował wymysły Saurona. Jego wiedza jest źródłem jego autorytetu i korzeniem jego zguby.

Pierwszy opis, jaki daje nam Tolkien, to nie białobrody starzec z filmów. W Unfinished Tales pierwszy z Istarich, który wylądował, ma szlachetną postawę, kruczoczarne włosy i piękny głos, odziany jest w biel, odznacza się wielką zręcznością rąk, a Eldarowie uważali go za głowę zakonu. Przybył, wyglądając na to, kim był: najbardziej imponującą osobę w izbie.

Rodzina i relacje

Jako Majar Saruman nie ma rodziny w zwykłym sensie. Jego relacje to sojusze, rywalizacje i zdrady.

OsobaRelacjaWięcej
AulëVala, który go wybrał; rzemieślnik spośród ValarówSauron wyjaśniony
SauronInny Majar z ludu Aulëgo; wróg, potem pan przez palantír, potem rywalSauron wyjaśniony
GandalfInny czarodziej, rywal od dnia lądowania, więzień, a w końcu jego sędziaGandalf wyjaśniony
RadagastInny czarodziej, którego Saruman zabrał ze sobą; później użyty jako nieświadoma przynętaCzarodzieje Śródziemia
Niebiescy CzarodziejeTowarzysze jego wyprawy na wschód, według wcześniejszej wersjiNiebiescy Czarodzieje
CírdanPrzyjął czarodziejów w Przystaniach i dał Naryę Gandalfowi, a nie jemuCírdan Budowniczy Okrętów
GaladrielaCzłonkini Białej Rady, która chciała widzieć na jej czele GandalfaGaladriela wyjaśniona
Gríma Smoczy JęzykJego agent w Edoras i ostatni sługa; także jego zabójcaTen artykuł, „Sharkey i Porządki w Shire”
ThéodenKról Rohanu, osłabiony przez agenta Sarumana, a potem jego wróg na wojnieLudzie Śródziemia
DrzewiecSąsiad, który kiedyś go przyjmował, potem zburzył Isengard, a potem go wypuściłEntowie i Huorny
FrodoHobbit, który darowuje mu życie w Bag EndFrodo Baggins wyjaśniony

Curumo w Valinorze: wybrany przez Aulëgo

Najpełniejsza relacja o tym, jak doszło do wysłania czarodziejów, to późna, pospieszna notatka wydrukowana w Unfinished Tales („The Istari”). Christopher Tolkien przedstawia ją jako szkic, a nie ukończony tekst, więc należy ją czytać jako myślenie Tolkiena na głos, a nie ustalony kanon. Mimo to jest to jedyna scena z Sarumanem sprzed Śródziemia, i to bardzo wymowna.

Valarowie zwołują naradę i pytają, kto pójdzie. Curumo, wybrany przez Aulëgo, jest jednym z tych, którzy się zgłaszają. Olórin, przyszły Gandalf, się waha i mówi, że boi się Saurona. Varda nalega, by Olórin poszedł, i mówi, że nie pójdzie on jako trzeci. Notatka dodaje, że Curumo to zapamiętał. To jedno zdanie podrzędne, ale osadza całą rywalizację w Valinorze, zanim którykolwiek z czarodziejów postawił stopę w Śródziemiu: pewny siebie ochotnik słyszy, że większym zaufaniem cieszy się ten, który się waha.

Ta sama notatka mówi, że Curumo zabrał Aiwendila, przyszłego Radagasta, tylko dlatego, że błagała go o to Yavanna. To tłumaczy pogardę, jaką Saruman później okazuje Radagastowi, nazywając go głupcem i używając go jako przynęty. Radagast był towarzyszem, którego nigdy nie chciał.

Patronat Aulëgo ma największe znaczenie. Silmarillion („Valaquenta”) mówi nam, że Sauron także zaczynał jako Majar Aulëgo. Aulë to Vala rzemiosła i tworzenia, a jego dom wydał dwóch wielkich upadłych rzemieślników późniejszych Er. Do tej paraleli wrócimy niżej. Stronę Saurona opisuje artykuł Sauron wyjaśniony.

Przybycie Istarich

Dodatek B umieszcza przybycie Istarich około 1000 roku Trzeciej Ery, mniej więcej wtedy, gdy na Wielką Zieloną Puszczę po raz pierwszy padł cień. Przybyli drogą morską do Szarych Przystani.

Przybycie Istarich

Curunír przybył pierwszy. Elfowie uważali go za przywódcę zakonu. Ale Círdan, który ich witał, dłużej przyglądał się szaremu, który przybył ostatni, uznał go za największego i dał mu Naryę, Pierścień Ognia, by wspierała go w trudach. Unfinished Tales mówią, że Saruman dowiedział się o tym darze znacznie później i miał go za złe. Sam pierścień omawiamy w artykule Nenya, Narya i Vilya, a darczyńcę w artykule Círdan Budowniczy Okrętów.

Czytane razem, Valinor i Przystanie opowiadają tę samą historię dwa razy. W obu miejscach Saruman jest z zewnątrz pierwszy, a w głębi drugi. Tolkien nie czyni go tu złym; czyni go zranionym, z urazą czekającą na powód.

Długa służba

Przez większość Trzeciej Ery Saruman robił to, po co go przysłano. Unfinished Tales mówią, że wiele podróżował, udał się na wschód i wrócił, a w pierwszej wersji opowieści dwaj Niebiescy Czarodzieje poszli z nim na wschód i nie wrócili; zobacz Niebiescy Czarodzieje, Alatar i Pallando. Studiował wiedzę elfów, zwłaszcza o tworzeniu Pierścieni, i nikt na Zachodzie nie wiedział o nich więcej.

Przewodniczący Białej Rady

Biała Rada była zgromadzeniem Mądrych: czarodziejów i wielkich elfów Zachodu, Elronda, Galadrieli, Círdana i innych. Dodatek B mówi, że powstała około 2463 roku Trzeciej Ery. Silmarillion („O Pierścieniach Władzy i Trzeciej Erze”) mówi, że Curunír został jej przewodniczącym, bo najwięcej studiował wymysły Saurona, i dodaje, że Galadriela chciała, by przewodził jej Mithrandir. Mithrandir odmówił, nie chcąc żadnych więzów ani żadnej wierności poza tymi, którzy go przysłali. Saruman i tak miał mu za złe to wyróżnienie.

Przegłosowanie Gandalfa

W 2850 roku Trzeciej Ery Gandalf w tajemnicy wszedł do Dol Guldur i dowiedział się, że jego panem jest Sauron. W 2851 roku Rada się zebrała, a Gandalf nalegał na atak. Dodatek B zapisuje wynik w trzech prostych słowach: Saruman go przegłosowuje. Ten sam wpis mówi, że Saruman zaczął przeszukiwać okolice Pól Gladden, gdzie zginął Isildur i przepadł Jedyny Pierścień.

Atak z 2941 roku

Dziewięćdziesiąt lat później, w 2941 roku, Saruman zgodził się na atak. Dodatek B wyjaśnia dlaczego: dowiedział się, że słudzy Saurona przeszukują Anduinę w pobliżu Pól Gladden, i chciał trzymać Saurona z dala od rzeki. Rada wypędziła Saurona z Dol Guldur w tym samym roku, w którym Bilbo znalazł Pierścień w jaskiniach goblinów, a Smaug zginął. Sauron jedynie udawał ucieczkę i dziesięć lat później ogłosił się w Mordorze.

Ostatnia Rada, 2953 rok

Biała Rada zebrała się po raz ostatni w 2953 roku, by radzić o Pierścieniach. Dodatek B mówi, że Saruman udawał, iż odkrył, że Jedyny Pierścień spłynął Anduiną do Morza. Innymi słowy, największy znawca Pierścieni w Radzie użył swojego autorytetu, by powiedzieć Mądrym, że mogą przestać szukać. Potem wycofał się do Isengardu, umocnił go i nasłał szpiegów na Gandalfa, bo zauważył jego zainteresowanie Shire.

Ten ostatni szczegół to po cichu genialna intryga: Saruman obserwuje Shire tylko dlatego, że robi to Gandalf, a jego zazdrość prowadzi go do jedynego miejsca, które ma największe znaczenie.

Orthank i palantír

Isengard był twierdzą Gondoru, zbudowaną w czasach jego potęgi, z wieżą Orthank pośrodku. Pod koniec Trzeciej Ery Gondor nie był już w stanie obsadzić jej załogą. Dodatek A opowiada, jak po Długiej Zimie lat 2758–2759 i wojnie Rohanu z Dunlendczykami Saruman przybył do Isengardu, a Beren, namiestnik Gondoru, dał mu klucze Orthanku, rad, że ma silnego sojusznika na granicy. Dodatek B datuje jego zamieszkanie tam na 2759 rok.

Orthank i palantír

Nazwa Orthank ma podwójne znaczenie, na które Tolkien zwraca uwagę w Dwóch wieżach („Droga do Isengardu”): po elficku znaczyła „Góra Kieł”, ale w dawnej mowie Marchii „Przebiegły Umysł”. Wieża nazywa swojego przyszłego właściciela. O nazwach miejsc wokół niej, łącznie z sindarińską nazwą samego Isengardu, przeczytasz w artykule Saruman, Isengard i język elficki.

W Orthanku znajdował się jeden z palantírów, kamieni widzenia, które Númenorejczycy przywieźli z Zachodu. Dodatek B datuje decydujący krok na około 3000 rok Trzeciej Ery: Saruman ośmielił się użyć kamienia z Orthanku i został usidlony przez Saurona, który miał kamień z Minas Ithil. Od tej pory, mówi wpis, był zdrajcą Rady.

Esej „The Palantíri” w Unfinished Tales i rozdział „Palantír” w Dwóch wieżach wyjaśniają mechanizm: kamienie są połączone, a silniejsza wola przy jednym kamieniu może prowadzić słabszą przy innym. Sauron nie musiał się z Sarumanem spierać. Wystarczyło, że pokazywał mu to, co chciał, by Saruman zobaczył.

Nasze odczytanie: palantír to idealne narzędzie dla tego właśnie upadku. Saruman upadł przez informację: szukał wiedzy, jak zawsze, a jego wróg ją dobierał.

Zdrada Sarumana

W czasach Drużyny Pierścienia Saruman chce Jedynego Pierścienia dla siebie, wciąż w połowie wierząc, że jest sojusznikiem Saurona. Jego pozycja jest celowo chwiejna. Służy Sauronowi przez kamień i działa przeciw niemu przez poszukiwania.

Gandalf w Orthanku

Najlepszy obraz umysłu Sarumana pochodzi z relacji samego Gandalfa w rozdziale „Rada u Elronda” (Drużyna Pierścienia, księga II, rozdz. 2). Wezwany w dobrej wierze przez Radagasta, Gandalf jedzie do Isengardu. Saruman wita go nie w bieli, lecz w szatach mieniących się wszystkimi barwami, i nazywa siebie Sarumanem Mądrym, Sarumanem Twórcą Pierścieni, Sarumanem Wielobarwnym.

Odpowiedź Gandalfa to moralne centrum tej sceny: mówi, że wolał biel. Dodaje, że kto łamie rzecz, by dowiedzieć się, czym jest, ten zszedł ze ścieżki mądrości. Szata to cały argument w miniaturze: białe światło rozszczepione na barwy przestaje być białe.

Potem Saruman składa swoją propozycję. Mówi, że rośnie nowa potęga, a dawni sojusznicy jej nie powstrzymają. Mądrzy mogą się do niej przyłączyć, czekać, zachować własne zdanie, a z czasem kierować nią ku Wiedzy, Władzy i Porządkowi, ku rzeczom, których dobrzy ludzie pragnęli, lecz których nie mogli osiągnąć przez słabość swoich przyjaciół. Gdy Gandalf odmawia, Saruman porzuca pozory i otwarcie żąda Pierścienia.

Więzień na szczycie

Gandalf znowu odmawia i zostaje uwięziony na szczycie Orthanku. Dodatek B datuje to na lipiec 3018 roku. Ze szczytu widzi przemianę Isengardu: doły, kuźnie, dym i wojsko. 18 września zabiera go Gwaihir, Pan Wichrów, posłany na wcześniejszą prośbę Radagasta. To, że Saruman wybrał Radagasta na nieświadomą przynętę, obraca się przeciw niemu, bo wiadomość Radagasta do orłów była szczera. O orłach przeczytasz w artykule Wielkie Orły Śródziemia.

Biała Ręka przeciw Rohanowi

Wojna Sarumana z Rohanem to jego najbardziej jawny czyn. Potrzebował słabego Rohanu, bo ten stał między Isengardem a resztą świata, a silny Rohan mógł wesprzeć Gondor.

Smoczy Język. Jego agentem w Edoras był Gríma, syn Gálmóda, doradca króla Théodena. W rozdziale „Król Złotego Dworu” (Dwie wieże, księga III, rozdz. 6) Gandalf go demaskuje i przywraca króla. W książce Théoden jest postarzały i zgnębiony radami Grímy, a nie opętany zaklęciem; jego powrót do sił to człowiek, który przypomina sobie, kim jest, gdy słyszy lepszy głos.

Dunlendczycy. Saruman podburzył górali z Dunlandu, dawnych wrogów Rohanu, opowieściami o skradzionej ziemi i uzbroił ich do swojej wojny (Dwie wieże, księga III, rozdz. 7, „Helmowy Jar”).

Uruk-hai. Jego żołnierzami byli orkowie, a przede wszystkim Uruk-hai z rasy, którą udoskonalił w Isengardzie, dość silni, by maszerować za dnia. Nosili jego Białą Rękę i runę S. Ci, którzy porywają Merry'ego i Pippina na Parth Galen, należą do niego i kłócą się z orkami z Mordoru o to, czyj pan jest większy (Dwie wieże, księga III, rozdz. 3, „Uruk-hai”). O ich pochodzeniu przeczytasz w artykule Uruk-hai wyjaśnieni oraz w szerszym Orkowie i gobliny Śródziemia.

Brody Isenu. 25 lutego 3019 roku jego wojska starły się z Jeźdźcami u Brodów Isenu i zginął Théodred, syn Théodena. Druga bitwa tamże 2 marca także poszła źle dla Rohanu. Potem przyszedł szturm na Rogaty Gród w Helmowym Jarze w noc z 3 na 4 marca, gdzie Rohirrimowie i powracające posiłki Gandalfa, wraz z lasem Huornów, zniszczyli jego armię.

Ten las jest kluczem do tego, jak bardzo Saruman źle ocenił własne sąsiedztwo. Traktował Fangorn jak zapas opału. Drzewiec mówi Merry'emu i Pippinowi, że Saruman ma umysł z metalu i kółek i dba o rosnące rzeczy tylko wtedy, gdy są mu przydatne (Dwie wieże, księga III, rozdz. 4, „Drzewiec”). Entowie pozwalali mu niegdyś chodzić po swoich lasach i zadawać pytania. Teraz znaleźli pniaki.

Upadek Isengardu

Gdy armia Sarumana była w Helmowym Jarze, entowie ruszyli. W noc z 2 na 3 marca dotarli do Isengardu, rozbili jego mury, zniszczyli warsztaty i skierowali rzekę Isen do kręgu, zatapiając doły i piece, aż ponad wodą stał tylko Orthank. Merry i Pippin patrzyli na to od bramy. Ta opowieść należy do entów; opowiadamy ją w artykule Entowie i Huorny, a o języku entów w artykule Entyjski i język Drzewca.

Upadek Isengardu

Tolkien dodaje zabawny i celny szczegół w rozdziale 9 księgi III (w oryginale „Flotsam and Jetsam”). Wśród szczątków dwaj hobbici znajdują zapasy liścia z Longbottom, fajkowego ziela z Shire, w beczkach oznaczonych znakiem handlowym samego Hobbitonu. Wielki Czarodziej z Isengardu sprowadzał hobbicki tytoń. To żart, ale i wskazówka: handel Sarumana z Shire trwał od lat i będzie miał znaczenie w ostatnich rozdziałach.

Głos Sarumana

5 marca Théoden, Gandalf i ich towarzysze pojechali do Isengardu na pertraktacje. Rozdział „Głos Sarumana” (Dwie wieże, księga III, rozdz. 10) to jedyna scena, w której dłużej spotykamy Sarumana osobiście, i jedna z najlepszych rzeczy, jakie Tolkien napisał.

Głos Sarumana

Jego bronią jest głos. Tolkien opisuje, jak brzmiał nisko i melodyjnie, jak słuchający mieli wrażenie, że każde słowo jest mądre i rozsądne, i jak nawet ci, którzy mu się opierali, z trudem potem pamiętali, co właściwie zostało powiedziane. Zwraca się kolejno do każdego słuchacza. Schlebia Théodenowi, proponuje pokój, robi Gandalfowi wyrzuty jak rozczarowany przyjaciel, i przez chwilę to niemal działa. Pierwszy zaklęcie przełamuje Gimli, zauważając, że słowa to tylko słowa.

Głos do niego pasuje, bo jest rzemiosłem: jego specjalnością, sprawianiem, by rzeczy brzmiały rozsądnie, w czystej postaci. Gdy przestaje działać, nic nie zostaje.

Wtedy Gandalf daje mu prawdziwy wybór: oddać klucz Orthanku i laskę i odejść wolno, dokądkolwiek zechce. Saruman się waha, a Tolkien mówi, że przez chwilę na jego twarzy widać było coś w rodzaju walki. Potem odmawia, z pychy i strachu jednocześnie. Gandalf przywołuje go z powrotem, ogłasza, że zostaje wyrzucony z zakonu i z Rady, a jego laska pęka mu w dłoni. Chwilę później Gríma zrzuca z okna ciężką kulę, która okazuje się palantírem. To kamień z Orthanku, a spojrzenie, które ukradkiem rzuca w niego Pippin, to treść następnego rozdziału.

Sharkey i Porządki w Shire

Większość czytelników, którzy znają Sarumana tylko z filmów, sądzi, że jego historia kończy się w Orthanku. W książce kończy się w hobbickiej wiosce.

Sharkey i Porządki w Shire

Uwolnienie. Latem 3019 roku Drzewiec go wypuścił. Saruman z nim rozmawiał, a Drzewiec, który nienawidzi zamykania czegokolwiek żywego, uwolnił go na słowo, że odejdzie. Gandalf nie jest zadowolony. W rozdziale „Wiele pożegnań” (Powrót króla, księga VI, rozdz. 6) wracająca kompania spotyka na drodze Sarumana i Grímę, obdartych i rozgoryczonych. Gandalf jeszcze raz oferuje pomoc, Saruman szydzi z niego oraz z Galadrieli i Celeborna i idzie dalej.

Sharkey. Dociera do Shire przed hobbitami. W rozdziale „Porządki w Shire” (Powrót króla, księga VI, rozdz. 8) Merry, Pippin, Sam i Frodo wracają do domu i zastają zbirów, przepisy, ścięte drzewa i nowy młyn wylewający brud do rzeki. „Szefem” jest Lotho Sackville-Baggins, którego ambicje Saruman od lat podsycał. Za Lothem stoi ktoś, kogo zbiry nazywają Sharkeyem. Przypis Tolkiena do rozdziału mówi, że imię było prawdopodobnie pochodzenia orkowego: sharkû znaczy „starzec”. O listach słów tego języka w serwisie przeczytasz w artykule Słownictwo Czarnej Mowy i orkowe.

Znaczenie Porządków. Shire Sarumana to miniaturowy Isengard: przemysł dla samego przemysłu, brzydota bez celu i drobiazgowa kontrola. To także zemsta. Nie może skrzywdzić Gandalfa, więc krzywdzi miejsce, które Gandalf kochał. Hobbici powstają, zbiry zostają pobite w Bitwie nad Wodą 3 listopada, a hobbici maszerują do Bag End.

Znowu miłosierdzie. W Bag End Saruman próbuje dźgnąć Froda, a nóż łamie się na jego ukrytej kolczudze. Hobbici chcą go zabić. Frodo zabrania. Mówi, że Saruman był niegdyś wielki i szlachetnego rodu, i pozwala mu odejść. Saruman, zdumiony, mówi Frodowi, że dorósł. To ostatni raz w książce, gdy ktoś okazuje Sarumanowi miłosierdzie, i jedyny raz, gdy musi zobaczyć, że hobbit go przerósł.

Koniec. Każe Grímie iść za sobą, kopie go i drwi z niego, wyjawiając, że Gríma zabił Lotha. Gríma traci panowanie nad sobą, podrzyna Sarumanowi gardło i ginie od strzał hobbickich łuczników. Z ciała unosi się szara mgła, jak opisuje Tolkien, niczym dym z ogniska, i przez chwilę wznosi się nad wzgórzem i spogląda na Zachód. Potem z Zachodu wieje zimny wiatr i mgła rozwiewa się w nicość. Ciało kurczy się, a skóra wygląda, jakby był martwy od dawna. Dodatek B zapisuje tę datę jako koniec Wojny o Pierścień.

Imiona Sarumana i ich języki

Saruman ma więcej imion niż większość postaci, a każde wskazuje innych odbiorców. Ta sekcja to wersja skrócona; pełne omówienie językowe, łącznie z kontrastem wobec Czarnej Mowy i nazwami Isengardu, znajdziesz w artykule Saruman, Isengard i język elficki.

ImięJęzykZnaczenieŹródło
Curumoquenyaod curu, „umiejętność”Unfinished Tales, „The Istari”
Curunírsindarin„człowiek umiejętności”; w Etymologies curunír jest też zwykłym słowem, „czarodziej”Unfinished Tales; Dodatek B; Etymologies
curusindarinumiejętność (rąk), rzemiosło, magiaSilmarillion; Etymologies
Sarumanmowa ludzi Północy, oddana przez staroangielskizbudowane na searu, „umiejętność, przebiegłość, wymysł”Praktyka nazewnicza Tolkiena, Dodatek F
Sharkeyorkowy, zangielszczonyprawdopodobnie od sharkû, „starzec”Powrót króla, księga VI, rozdz. 8, przypis
Istar, lm. Istariquenyamędrzec, czarodziejUnfinished Tales; WP
Ithron, lm. IthrynsindarinczarodziejUnfinished Tales
Orthancsindarin, z podwójnym znaczeniem w języku Rohirrimów„Góra Kieł”; w mowie Marchii „Przebiegły Umysł”Dwie wieże, księga III, rozdz. 8
palantírquenya„widzący z daleka”, to, co patrzy w dalWP; Unfinished Tales, „The Palantíri”

Dwie obserwacje.

Po pierwsze, każde imię Sarumana poza orkowym mówi to samo: umiejętność. Quenejskie Curumo, sindarińskie Curunír i ukształtowane po angielsku Saruman od searu to trzy przekłady jednej idei. Tolkien rzadko nazywa postać tak uporczywie. U Gandalfa imiona się rozchodzą (Olórin, Mithrandir, Incánus, Tharkûn; zobacz Elfickie imię Gandalfa, Mithrandir). U Sarumana się zbiegają.

Po drugie, searu w staroangielskim jest moralnie dwuznaczne. Może oznaczać umiejętność i pomysłowość, ale też podstęp i zdradę. Tolkien filolog wybrał rdzeń, który już zawiera upadek. To, jak język Rohanu jest w książce oddany przez staroangielski, wyjaśnia artykuł Rohirric, język Rohanu.

Książki, filmy i Pierścienie Władzy

Filmy Władca Pierścieni (2001–2003)

Sarumana gra Christopher Lee, a filmy zachowują jego główny wątek: zdradę w Orthanku, Grímę w Edoras, Uruk-hai, upadek Isengardu. Wiele jednak dodano lub zmieniono.

  • Pojedynek czarodziejów. Walka Gandalfa z Sarumanem w Orthanku, w której każdy ciska drugim przez salę siłą woli, jest wymysłem filmu. W książce Gandalf po prostu odmawia i zostaje uwięziony.
  • Głos na Caradhrasie. W filmie Saruman intonuje zaklęcia z Orthanku, by sprowadzić śnieg. W książce Sarumana tam nie pokazano, a źródło burzy pozostaje otwarte. Jego intonowane kwestie napisano dla filmu, nie napisał ich Tolkien.
  • Opętanie Théodena. Film czyni Théodena dosłownie opętanym, a Gandalf wypędza z niego ducha Sarumana. W książce Théodena osłabiają rady Grímy, a przywraca go nadzieja.
  • Tworzenie Uruk-hai. Doły, z których się rodzą, i Uruk o imieniu Lurtz to wymysły filmowe; Tolkien pozostawia hodowlę Uruk-hai w tajemnicy.
  • Jego śmierć. W rozszerzonej wersji Powrotu króla Gríma dźga go na szczycie Orthanku, a on spada na kolczaste koło. Wersja kinowa wycina tę scenę. Porządki w Shire zostają całkowicie pominięte, więc Sharkey nigdy się nie pojawia.

Filmy Hobbit (2012–2014)

Trylogia Hobbit wprowadza Sarumana do opowieści, której książka nie wymienia go z imienia. Niezwykła podróż pokazuje posiedzenie Białej Rady w Rivendell, a w Bitwie Pięciu Armii Saruman, Elrond i Galadriela stawiają czoło Sauronowi i Nazgûlom w Dol Guldur. Atak na Dol Guldur w 2941 roku to prawdziwy materiał z Dodatku B, ale inscenizacja, walka z Upiorami Pierścienia i dialogi należą do filmów.

Pierścienie Władzy

Saruman nie pojawił się w Pierścieniach Władzy. Serial rozgrywa się w Drugiej Erze, a według chronologii Tolkiena Istari przybywają dopiero około 1000 roku Trzeciej Ery. Nieznajomy z 1. i 2. sezonu okazał się Gandalfem, co wyjaśniamy w artykule Nieznajomy to Gandalf. 2. sezon wprowadził postać figurującą w napisach jako Mroczny Czarodziej, graną przez Ciarána Hindsa, która nie została zidentyfikowana jako Saruman. Omówienia 3. sezonu, którego premiera odbyła się 11 listopada 2026 roku, łączą tę postać raczej z Niebieskimi Czarodziejami; ponieważ ostatnie odcinki jeszcze nie zostały wyemitowane, nie idziemy dalej. O samym sezonie przeczytasz w zapowiedzi 3. sezonu Pierścieni Władzy.

Jak Tolkien zbudował Sarumana

Saruman urósł w trakcie pisania Władcy Pierścieni. Nie ma go w Hobbicie, a Biała Rada jest tam tylko zdawkowym tłem. W szkicach kontynuacji, opublikowanych w The History of Middle-earth, spóźnienie Gandalfa do Shire wymagało wyjaśnienia, a zdradziecki towarzysz czarodziej był odpowiedzią, która stała się jednym z głównych wątków książki. Znaczna część jego przeszłości, przybycie do Przystani, wybór Aulëgo, towarzysze, mechanika palantíru, powstała później i ukazała się dopiero w Unfinished Tales, po śmierci Tolkiena.

Ta historia tłumaczy pewną cechę postaci: widzimy go głównie z zewnątrz. Dostajemy relację Gandalfa na Radzie, werdykt Drzewca, przechwałki urukhai, hobbicki obraz Sharkeya. Własnym głosem słyszymy go dłużej tylko kilka razy: podczas pertraktacji, na drodze do domu i w Bag End. Tolkien buduje go jak plotkę, która twardnieje, a gdy w końcu go spotykamy, najstraszniejszy jest jego urok, bo już wiemy, co zrobił.

Tolkien zbudował go też jako świadomą parę z Gandalfem. Przybywają razem, otrzymują przeciwne zaufanie, idą przeciwnymi drogami i wymieniają się barwami: Gandalf wraca ze śmierci jako Biały, zajmując miejsce, które Saruman utracił. Książka daje im nawet równoległe sceny ofiarowania miłosierdzia. Gandalf ofiarowuje Sarumanowi wolność w Orthanku; Frodo ofiarowuje mu życie w Bag End. Za każdym razem Saruman odrzuca dar i zachowuje urazę.

Wreszcie Tolkien zbudował go jako echo Saurona: dwaj Majarowie z domu Aulëgo, którzy popadają w chęć rządzenia innymi dla ich dobra, jeden na skalę świata, drugi kończący jako pan zrujnowanej okolicy rolniczej. Powtórzenie jest argumentem. Ta sama pokusa działa w każdej skali, a Porządki w Shire to miejsce, w którym Tolkien sprowadza ją do domu, małą, lokalną i urzędniczą, by hobbici sami się z nią uporali.

Nasze zdanie

Nasz argument jest taki, że Saruman to dla dzisiejszych czytelników najważniejszy złoczyńca Władcy Pierścieni, ważniejszy niż Sauron, a Porządki w Shire to rozdział, który tego dowodzi.

Sauron jest zbyt wielki, by rozpoznać go w zwykłym życiu. Nikt, kto czyta tę książkę, nie poczuje pokusy wykucia Pierścienia ani wzniesienia Barad-dûr. Pokusa Sarumana jest dostępna dla każdego, kto ma trochę wiedzy i trochę władzy: przekonanie, że wiedza większa od cudzej uprawnia do decydowania za innych. Tolkien daje temu przekonaniu najbardziej sympatycznego rzecznika, prawdziwego uczonego, prawdziwego sługę Zachodu przez prawie dwa tysiące lat, a potem pozwala nam patrzeć, jak go wydrąża. Jego wielobarwna szata to doskonały symbol. Nie odrzucił światła. Analizował je, aż przestało być światłem.

Chcielibyśmy też zakwestionować częste odczytanie, że Saruman upadł, bo Sauron przemógł go przez palantír. Kamień jest mechanizmem, nie przyczyną. Dodatek B umieszcza jego tajne poszukiwania Pierścienia w 2851 roku, półtora wieku przed tym, jak użył kamienia. Gdy w niego spojrzał, już pragnął tego, czego pragnął Sauron. Sauron nie tyle zepsuł Sarumana, ile go rozpoznał.

Dlatego sceny miłosierdzia są prawdziwym punktem kulminacyjnym jego historii. W Orthanku i znowu w Bag End Saruman otrzymuje drogę wyjścia od kogoś, kto ma wszelkie powody, by jej nie oferować. Za każdym razem mógł z niej skorzystać. Tolkienowi nie chodzi o to, że Saruman był skazany, lecz o to, że wybrał, dwukrotnie, w pełni świadomie. Szara mgła, która spogląda na Zachód i zostaje rozwiana, nie jest karą nałożoną z zewnątrz. To koniec drogi, którą szedł dalej.

Wreszcie wycięcie Porządków jest zrozumiałe filmowo i kosztowne interpretacyjnie. Filmowy Saruman umiera efektownie na wieży. Tolkienowski umiera jako natręt przed drzwiami hobbita, zabity przez własnego maltretowanego sługę, żałowany przez hobbita, którego próbował dźgnąć. To mniejsze, twardsze zakończenie mówi to, co Tolkien miał na myśli.

Ludzie pytają także

Kim jest Saruman we Władcy Pierścieni?

Saruman Biały to głowa czarodziejów i Białej Rady, Majar z ludu Aulëgo, w Valinorze zwany Curumo, który przybył do Śródziemia około 1000 roku Trzeciej Ery. Osiada w Orthanku, zostaje usidlony przez Saurona za pomocą palantíru, zdradza Radę i próbuje zdobyć Jedyny Pierścień dla siebie.

Czy Saruman jest Majarem?

Tak. Unfinished Tales („The Istari”) mówią, że czarodzieje byli Majarami w postaci starców, a Curumo został wybrany przez Aulëgo. Sauron również był Majarem z ludu Aulëgo.

Jakie inne imiona ma Saruman?

Curumo w quenyi, Curunír w sindarinie, Saruman wśród ludzi Północy (od staroangielskiego searu, umiejętność) i Sharkey w Shire, prawdopodobnie od orkowego sharkû, „starzec”.

Dlaczego Saruman stał się zły?

Przez pychę, zazdrość wobec Gandalfa i długie studia nad Pierścieniami. Pragnął Jedynego Pierścienia dla siebie na długo przed około 3000 rokiem Trzeciej Ery, gdy użył palantíru z Orthanku i został usidlony przez Saurona.

Jak umiera Saruman w książkach?

3 listopada 3019 roku, gdy Frodo darowuje mu życie w Bag End, Gríma Smoczy Język podrzyna mu gardło. Unosi się szara mgła, spogląda na Zachód i zostaje rozwiana przez zimny wiatr.

Jak umiera Saruman w filmach?

W rozszerzonej wersji Powrotu króla Gríma dźga go na Orthanku, a on spada na kolczaste koło. Porządki w Shire zostały wycięte.

Kto był potężniejszy, Saruman czy Gandalf?

Początkowo głową zakonu był Saruman, choć Círdan uznał Gandalfa za największego. Gdy Gandalf wraca jako Biały, wyrzuca Sarumana i jednym słowem łamie jego laskę.

Czym jest biała ręka Sarumana?

Jego godłem. Jego Uruk-hai noszą białą rękę na tarczach i runę S na hełmach, co oznacza ich jako jego własne wojska, a nie Saurona.

Czy Saruman występuje w książce Hobbit?

Nie z imienia. Książka wspomina tylko, że Biała Rada wypędziła Nekromantę; filmy dodają go w Rivendell i Dol Guldur.

Czy Saruman występuje w Pierścieniach Władzy?

Nie. Serial rozgrywa się w Drugiej Erze, na długo przed przybyciem czarodziejów. Jego Mroczny Czarodziej, grany przez Ciarána Hindsa, nie został zidentyfikowany jako Saruman.

Poznaj język Mądrych

Elfickie imiona Sarumana, Curumo i Curunír, oraz nazwy jego świata, Orthanc, palantír, Istari, to quenya i sindarin. Jeśli chcesz je czytać tak, jak zbudował je Tolkien, zacznij nasz darmowy kurs elfickiego, który uczy obu języków na słowach, które Tolkien naprawdę napisał, albo spróbuj zapisać Curunír w tengwarze za pomocą narzędzia do imion w tengwarze.

Powiązane artykuły

Najczęstsze pytania

Kim jest Saruman we Władcy Pierścieni?

Saruman Biały to głowa zakonu czarodziejów, Istarich, i Białej Rady. Jest Majarem z ludu Aulëgo, w Valinorze zwanym Curumo, który przybył do Śródziemia około 1000 roku Trzeciej Ery. Osiada w wieży Orthank w Isengardzie, zostaje usidlony przez Saurona za pomocą palantíru, zdradza Radę i próbuje zdobyć Jedyny Pierścień dla siebie.

Czy Saruman jest Majarem?

Tak. Unfinished Tales („The Istari”) mówią, że czarodzieje byli Majarami wysłanymi przez Valarów w postaci starców, a Sarumana, którego imię w Valinorze brzmiało Curumo, wybrał Aulë Kowal. Sauron również był Majarem z ludu Aulëgo, przez co upadek Sarumana jest echem upadku Saurona.

Jakie inne imiona ma Saruman?

Curumo to jego quenejskie imię w Valinorze, Curunír sindarińskie imię wśród elfów, a Saruman imię używane przez ludzi Północy, które Tolkien oddaje przez staroangielskie searu, umiejętność albo przebiegłość. W Shire nazywają go Sharkey, co według Tolkiena pochodzi prawdopodobnie od orkowego sharkû, starzec.

Dlaczego Saruman stał się zły?

Przez pychę, zazdrość wobec Gandalfa i długie studia nad Pierścieniami Władzy. Zaczął pożądać Jedynego Pierścienia dla siebie, a gdy około 3000 roku Trzeciej Ery, według Dodatku B, użył palantíru z Orthanku, Sauron go usidlił. Przekonał samego siebie, że Mądrzy powinni rządzić dla dobra wszystkich, a to jest dokładnie to panowanie, którego czarodziejom zakazano.

Jak umiera Saruman w książkach?

W Shire, 3 listopada 3019 roku, w dniu Bitwy nad Wodą. Frodo darowuje mu życie i pozwala odejść, ale Saruman kopie Grímę Smoczego Języka, a ten podrzyna mu gardło przed drzwiami Bag End. Z ciała unosi się szara mgła, spogląda na Zachód i zostaje rozwiana przez zimny wiatr.

Jak umiera Saruman w filmach?

W rozszerzonej wersji Powrotu króla Gríma dźga go na szczycie Orthanku, a on spada na kolczaste koło w dole. Wersja kinowa pozostawia jego los otwarty. Filmy pomijają Porządki w Shire, więc na ekranie Saruman nigdy nie staje się Sharkeyem.

Kto był potężniejszy, Saruman czy Gandalf?

Na początku Sarumana uważano za największego w zakonie i był jego głową, choć Círdan uznał Gandalfa za największego, gdy wylądowali. Gdy Gandalf wraca jako Biały, jest wyraźnie silniejszy: pod Orthankiem wyrzuca Sarumana z zakonu i jednym słowem łamie jego laskę.

Czym jest biała ręka Sarumana?

To godło Sarumana. Jego Uruk-hai noszą na tarczach małą białą rękę na czarnym polu, a na hełmach runę S z białego metalu, a przy drodze do Isengardu stoi słup z białą ręką. Oznacza jego wojska jako jego własne, a nie Saurona, i w tym tkwi cały sens jego buntu.

Czy Saruman występuje w książce Hobbit?

Nie z imienia. Hobbit wspomina tylko, że Biała Rada wypędziła Nekromantę. Filmy Hobbit dodają Sarumana w Rivendell i w Dol Guldur, korzystając z materiału z Dodatku B i Unfinished Tales. W obu trylogiach gra go Christopher Lee.

Czy Saruman występuje w Pierścieniach Władzy?

Nie. Pierścienie Władzy rozgrywają się w Drugiej Erze, ponad tysiąc lat przed przybyciem czarodziejów według chronologii Tolkiena. Mroczny Czarodziej z serialu, grany przez Ciarána Hindsa, nie został zidentyfikowany jako Saruman, a omówienia 3. sezonu łączą tę postać raczej z Niebieskimi Czarodziejami.

Learn Elvish Free

39 free Elvish lessons, an AI tutor, and spaced repetition review — no credit card required.

Start Learning Free

POBIERZ APLIKACJĘ TENGWAR

Lekcje, korepetytor AI i powtórki offline zawsze pod ręką

Download on theApp StoreGET IT ONGoogle Play